1139 Back to Saigon

The Valley of Love heeft maar één nadeel voor mensen die er om twintig voor vijf arriveren: hij sluit om vijf uur. Het dringt pas tot mij door dat we wat aan de late kant zijn wanneer ik de taxichauffeur steeds meer vaart voel maken. Ik bedoel het is hier wel druk, maar haast hebben ze niet. Gelukkig hoeven we er niet om vijf uur uit. Alleen de toegang sluit om die tijd, dus eigenlijk is er niks aan de hand, en wat is een mooiere tijd voor romantische foto’s met bloemenharten alom dan de schemering. Het is een soort Keukenhof voor verliefde stelletjes en romantische bejaarden, leg ik uit aan Sofieke, waarop zij vraagt waarom de Keukenhof de Keukenhof heet. Ik kan het zo snel niet opzoeken dus ik weet het niet. Mooi is het wel.

Vanmorgen in alle vroegte met de taxi naar het vliegveld, wat nog meer kost dan met de bus van Nha Trang naar Dalat, maar dan heb je ook wat, We zijn mooi op tijd en vliegen in een half uurtje zonder koffie naar Saigon. Sofieke zegt dat ze het fijn vindt om naar Saigon te gaan omdat we er al eerder geweest zijn en ze de stad al een beetje kent. Dat geeft haar een veilig gevoel en ze wordt helemaal enthousiast wanneer ze vanaf ons hotel in de verte de rode neonletters van ons vorige hotel ziet. Ze ziet veel, valt mij op. Aan het eind van de ochtend maken we eerst even een kennismakingsrondje. We komen ook hier een prachtige Nimo tegen, waar we nog wat omzet genereren en dan is het tijd voor de genietingen van de roof top pool. Echt wel een belevenis om om de 28ste verdieping te zwemmen, bijna alleen omsloten door glas.

In de middag maken we een grote ronde langs oom Ho en alle andere grote merknamen als Gucci, Cartier en LV. De verschillen zijn groot hier. Even waan ik mij in Parijs, maar een korte blik op de weg helpt mij snel terug in de droom. We zijn nog steeds in Vietnam, in Saigon en dat niet aflatende geluid wat je hoort is het zo vertrouwde, voortrazende verkeer.

Zo lang je niet van de sokken gereden wordt is er echt wel veel moois te zien, al kan ik ook nog steeds erg genieten van eenvoudige herstelwerkzaamheden, geüniformeerde plantsoenendienstmedewerkers, een verkeersagente(!) en detailhandel op de vierkante meter. Het is leuk om hier en daar een praatje in gebarentaal te maken.

We scoren nog van alles voor het huishouden en de galanterie, maar dan beginnen de zon en de armen zwaar te worden en wordt het tijd voor een taxi naar huis, ‘Gaan we naar huis, papa?’ ‘Ja, we gaan, het begint al donker te worden.’ ‘Echt naar huis? ‘Nee, nee, naar het hotel bedoel ik.’ ‘O, jammer.’ ‘Ja, het spijt me, het is niet anders. Nog twee dagen, lieverd.’ ‘En dan is mama heel verdrietig en ik heel blij.’ ‘Ja dat heb je mooi gezegd, en ik ben dan een beetje verdrietig en een beetje blij. Het begint nu al geloof ik.’ ‘Dan moet jij in het midden lopen!’

Ate Vegter, 22 augustus 2018

http://www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s