1142 Water uit de kraan

Ook de verdere reis verloopt voorspoedig als het nieuwe jaar, met alleen een hiccup in Helsinki, waar ik € 12,40 betaal voor twee kopjes koffie en een chocolademuffin, een bedrag waarvoor je in Vietnam met z’n drieën kunt eten. De laatste hiphop naar Amsterdam is ook een eitje en met twintig minuten vertraging op een reis van ruim twintig uur staan we even later fris en fruitig aan de band te wachten op onze koffers, die dit keer net als wij ook mooi op tijd zijn.
We mogen hier niet gehinderd door enige vorm van controle door veiligheid en douane en daar staat in de aankomsthal lieve, lieve zus Baukje ons al op te wachten met bloemen voor Laura en een welkomstballon voor Sofieke. Ik moet erg lachen om een waarschuwingsbordje dat je ongevraagde taxiaanbiedingen moet negeren en bedenk dat ik dan mijn hele vakantie in Vietnam wel had kunnen negeren en zo doet elk land waar het het beste in is.
Even later rijden we onder fris witte wolken naar Monnickendam met alleen verkeer waar het hoort en ook verder is hier alles op een bizarre manier normaal. Allemachtig, wat is het hier gewoon! Ik voel het als een buitengewoon aangename sensatie en laat alle spanning van reizen, opletten, geld, verantwoordelijkheid en zorgen van mij afglijden en nu, terug in eigen land, voel ik mij eindelijk ontspannen als was ik op een zorgeloze strandvakantie en ik voel een stralend geluk met ons huis en met Tommy en met water uit de kraan. Even bedenk ik dat we ongelofelijk gezegend zijn in ons bestaan, met een geweldige rijkdom en dat alle dingen die we zo gewoon vinden heel bijzonder zijn en dat maar een heel klein percentage van alle mensen zo bevoorrecht is als wij, maar dan laat ik mijn berekenende dominee weer netjes de deur uit en geniet verder van alles en niks.
Bij thuiskomst worden we hartelijk ontvangen door mijn nichtje Laura, die de afgelopen weken met veel liefde en plezier op ons huis gepast heeft en door Tommy, die we bijna doodknuffelen. De konijnen laten zich vooralsnog niet zien.
We drinken gezellig samen koffie en thee en dan vertrekken Laura en Baukje en gaan we de koffers uitpakken. In het vliegtuig hebben we al een boodschappenlijstje gemaakt en wanneer ik even later bij de Deen sta, schiet mij te binnen dat ik hier een heus borrelpakket heb gewonnen en even later sta ik gebruind door de Vietnamese zon lachend naast de jongen die mij de prijs officieel overhandigt, terwijl de filiaalchef een foto maakt voor de Facebookpagina van de Deen. We zijn weer thuis!

Ate Vegter, 25 augustus 2018
www.atevegter.wordpress.com

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s