1148 I love Monnickendam

Ik koop het bij de Nimo, een dingetje van niks, maar ik hou erg van dingetjes van niks. Impulsaankopen en zo, ik ben er gek op. Het is een magneetje. Een wit plaatje met daarop een hoofdletter I, hartje, Monnickendam. I love Monnickendam betekent dat in de hedendaagse beeldtaal. Ik plak het achterop de Volvo en alles lijkt koek en ei, totdat een paar dagen later het rood van het hartje geheel leeggebloed is. Met een rode viltstift geef ik een korte reanimatie en het hartje blijft nu veel langer rood. Zo zie je maar dat echt niet altijd beter is dan kunst.
Tijdens onze vakantie blijft het plaatje rustig op de kont van de Volvo zitten. In Saigon tref ik haar zusje met zelfde idee: I love Saigon. Ik koop het in een winkel die luistert naar de naam Saigon Kitch, dus je begrijpt wel dat wij daar even zoet zijn. Ik met ludieke magneetjes en T-shirts met Kuifje in Vietnam en Lief met verantwoorde bamboe kommetjes en eetstokjes.
Thuisgekomen plak ik Saigon naast Monnickendam, al heb ik inmiddels een haat-liefdesrelatie met Ho Chi Minh Stad opgebouwd. Er kan vanwege alle drukte, hitte en hectiek net zo goed I hate Saigon staan, maar dat staat er niet dus we doen het er maar met liefde. Het staat leuk die twee zustersteden naast elkaar en ik verluchtig het geheel met twee Vietnamese poppetjes in klederdracht. Tot zover gaat alles goed.
Dan kom ik vanmiddag thuis van de boodschappen en hé, weg is de liefde voor Monnickendam. Het plaatje was al enigszins in verval geraakt, maar een bezoekje aan de Deen én de kerk, waar ik spullen breng voor de aankomende rommelmarkt is teveel van het goede. Het is weg, verdwenen in de tijd. Ik rij nog een rondje op de fiets om te kijken of het ergens ligt te verwezen (magneetje kost bij de Nimo geloof ik nog geen twee euro), maar het is nergens meer te bekennen en het enige wat ik kan verzinnen is dat een ander er nu misschien plezier van heeft. Dat hoop ik dan maar.
Ach, misschien is het ook wel goed om je hart niet over twee steden te verdelen. En trouwens, volgende week gaat de hele baksteen naar Tom Poets, voor een dagje polijsten en dan moet alle troep er vanaf. Gaan we weer met een nieuwe, schone auto rijden. En mocht je hem voor die tijd zien rijden, dan weet je dat het niet alleen liefde is, maar dat het altijd ietsje genuanceerder ligt.

Ate Vegter, 31 augustus 2018
www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s