1163 Naar het circus

Ik hou de opbouw al een paar dagen in de gaten. De achterkant van het leven is vaak interessanter dan dat waar de mensen je voor laten betalen. Ik probeer een praatje aan te knopen en verbaas me erover dat ik me erover verbaas dat ze geen Nederlands spreken. Dat had ik toch wel kunnen verwachten. De honden blaffen in het rond en de kamelen kijken je onder het kauwen aan alsof ze er al langer staan dan jij, wat feitelijk ook zo is. Het regent nog net niet, maar dat had goed gekund. De voorstellingen zijn op donderdag tot en met zondag, met op vrijdag een speciale familievoorstelling. Ik koop vier kaartjes en voel het verlangen en de nieuwsgierigheid borrelen. Het is toch een beetje een hoofdstuk in een vergeeld jongensboek zo’n circus. Wanneer ik tussen de wagens door struin en de tot op de draad versleten dissels en snoeren zie, weet ik dat ik te gast ben in een wereld die al jaren zo draait, geolied door een entreeprijs die de boel net, maar dan ook net boven water houdt.
We gaan er op de fiets heen en worden buiten al omringd door een gevoel van spanning en verwachting. De gezichten om ons heen zijn wat lacherig en verveeld, precies zoals dat vooraf zou moeten zijn. Het is niet heel druk, maar de clown die de kaartjes doorscheurt lacht toch met zijn vaste grimas en heeft voor de allerkleinsten nog een grapje in petto.
Het begint zoals het hoort iets te laat, maar dan knalt de muziek er vanaf alsof het niets is. Tot mijn verbazing kent Piep heel veel van de muziek die ik echt helemaal niet kan plaatsen. Ik probeer daar niet te lang over na te denken. Er is veel te zien en te genieten.
Een circus mag niet meer met wilde dieren werken, maar kamelen, paarden en honden vallen daar niet onder. De kamelen maken alleen al indruk door hun lome aanwezigheid, maar de paarden weten met hun dressuur de show te stelen. De honden vind ik niks.
In de pauze wordt mijn weg naar de wc’s geblokkeerd door een livreier die ‘vijftig cent’ sist. Ik pak mijn portemonnee en vind alleen een enkele euro die ik in zijn hand druk met de woorden ‘laat maar zitten’. Het voelt buitengewoon ongemakkelijk.
Na de pauze komt het betere werk aan de beurt met acrobatiek en trapeze, wat zonder vangnet adembenemend is. Ook de jongen met de diabolo’s doet dingen die ik voor schier onmogelijk houd, maar hij doet het met een zwier alsof hij niet anders gewend is.
En dan is daar de finale al waarbij alle artiesten onder luid applaus het hoofd buigen voor een publiek dat nog net niet op de banken staat, maar toch zeker genoten heeft van een bijzondere voorstelling. We lopen naar buiten, waar een van de kamelen mij nog wat tips in het oor fluistert.

Ate Vegter, 15 september 2018
www.atevegter.wordpress.com

3 Comments

  1. De laatste keer dat ik bij een circus zat, traden Johnny Lion en Rob de Nijs in de pauze op. Dat zal dus 50 jaar geleden zijn. Misschien vanwege die fluisterende kamelen toch nog maar eens een bezoek overwegen.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s