1165 Anneke Grönloh 1942-2018

Het zal niet later dan 1963 geweest zijn, ik ben hooguit negen of tien jaar. Mijn vader werkt nog als vertegenwoordiger in wijnen en limonades. Ik weet niet precies wanneer hij daarmee stopt. Ik heb er nog een paar herinneringen aan, die ik niet allemaal zal delen, maar vandaag is het tijd voor die ene dag, lang geleden.
Mijn vader zit in de kroeg, ik weet niet zeker of het overdag is of ’s avonds, want hij luncht tussen de middag ook wel eens met een uitsmijter in het café, maar ik denk dat het al avond is en dat het bier op tafel staat. In ieder geval duurt het lang en is hij met Jan en alleman in gesprek, terwijl ik mij verveel met mijn chocomel of ranja of wat kinderen ook maar drinken in die tijd.
Het is aan de Avenue Concordia in Rotterdam Kralingen. Waarom ik dat onthouden heb is mij een raadsel. Ik ben er later nog wel eens terug geweest, maar heb er nooit een café kunnen vinden, zeker niet met de naam De Rustende Jager, zoals alle café’s heten waar ik mij mijn vader herinner.
Er staat een jukebox en ik luister graag naar de muziek. Er moet een kwartje in en mijn vader is wel zo goed dat ik moeiteloos alle kwartjes uit zijn zak biets en wanneer die op zijn, krijg ik ze van zijn kroegmaten.
Er is maar één nummer dat ik onophoudelijk draai. Ik heb geen idee wat het overige bezoek daarvan denkt en misschien is het in werkelijkheid maar een keer of drie, maar ik wil er nu graag vergif op innemen dat ik dat ene nummer de hele avond draai en er nooit genoeg van krijg.
Het is Brandend Zand van Anneke Grönloh, die nu ontslapen is, maar die daarmee ook alle herinneringen aan die ene avond weer oprakelt. Ik kan de sigarenlucht van het pak van mijn vader nog bijna ruiken en de tekst van Brandend Zand glijdt moeiteloos langs:

Brandend Zand en een verloren land
En een leven vol gevaar
Brandend Zand berooft je bijna van ’t verstand
En dat alles komt door haar

Zwarte Dino, jij wou Nina
Die met Rocco was verloofd
En toen Rocco werd gevonden
Werd jouw onschuld niet geloofd

Het gaat nog wel even verder, maar dat doet er niet toe. Die Dino en Rocco zijn voor mij zo al spannend genoeg. En al begrijp ik van het hele liedje niks, misschien dat ik er daarom wel eindeloos naar kan luisteren. Nu nog. Anneke heeft ook wel andere nummers gezongen, zoals Soerabaja, Cimeroni en Paradiso met je palmenstrand, och die tijd vergeet ik niet, wat geluk was werd verdriet, en nog wel een paar, maar niets haalt de romantiek van Brandend Zand, die mij bijna van ’t verstand berooft. Nou ja, niets meer aan te doen. Ze is nu dood, net als mijn vader, en zwarte Dino, en Nina. Rocco was al dood.

Ate Vegter, 17 september 2018
www.atevegter.wordpress.com

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s