1184 Het Italiaanse meisje

Het borrelt al een tijdje. Ik wil een andere auto. Ik rij nu zeven jaar in de Volvo 240 en het moet er nu maar eens van komen. Ik rij rond op al die leuke autosites en kan mijn hebberigheid nauwelijks bedwingen. Er zijn heel veel leuke auto’s en zo lang ik nog geen keuze gemaakt heb kan ik ze allemaal nog kopen. De kunst is wel te verlangen en de aanschaf zo lang mogelijk uit te stellen.
Een paar weken geleden maak ik een proefritje in een prachtige oranje Volvo 142. Dat is een hele onhandige wagen, met maar twee portieren en zonder station, want dan zou het een 145 zijn. Hij rijdt heerlijk. Ik mis wel de vijfde versnelling. Ik rij weer terug en loop er nog eens om heen.
Ik open de kofferbak en daar ligt ze dan, het Italiaanse meisje. Ze ziet er wat verfomfaaid uit, maar ze is mooi. Ik kijk even hoe oud ze is, 1964, dat is nog jong vergeleken met mij, zoals alles om mij heen steeds jonger blijkt. Ze kijkt me aan: Neem me mee! Lees me! Ik kijk even vragend opzij naar de verkoper, die toegeeflijk knikt.
Ik pak haar voorzichtig op en lees hier en daar een passage. Je mag mee, zeg ik dan. Iris Murdoch is haar schrijver. Ik dacht altijd dat Iris Murdoch een Amerikaanse schrijver was, maar het is een Engelse schrijfster. Vreselijk dat ik er soms zo naast zit. Dat heb je ervan als je alleen maar boeken doorgeeft en ze niet leest.
Wie ben je, vraag ik het Italiaanse meisje. Dat is een heel verhaal, zegt ze. Ik werkte als kindermeisje bij een gezin en als dan de kinderen groot zijn geworden, blijf ik bij de moeder. Wanneer de moeder overlijdt komen de kinderen voor de begrafenis en de erfenis en dan blijk ik de enige erfgenaam. Ze lacht naar me. Op het eind ga ik er met een van de twee zoons vandoor, terug naar Italië. Het is een prachtig verhaal, ook al weet je nu de afloop, maar je hoeft het nu niet meer te lezen, hoor. Blijf maar bij mij dan ontspint het verhaal zich vanzelf.
Ik gooi haar op de dodemansplaats van mijn eigen 240 en rij terug naar huis. Ik besluit achterin een extra bankje te monteren voor de kinderen en voorlopig in deze mooie rooie te blijven rijden. Dat is voor iedereen beter. Het meisje staat nu gelezen in de kast. Ze mag nog niet weg.

Ate Vegter, 4 oktober 2018
www.atevegter.wordpress.com

Advertentie

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s