1189 Stille zondag

Het is zondagmorgen negen uur. Ik draai mijn laatste rondje op de sportschool. De muziek schakelt van klassiek over op 60s Rock Anthems, een playlist die mijn hele jeugd nog eens dunnetjes overdoet. Dan ben ik klaar. Ik laat mijn kaartje aftekenen door Joris. ‘Wat zijn de plannen vandaag?’ vraagt hij. ‘Ik hoop niks,’ zeg ik. ‘Wat gaan we doen vandaag?’ vraag ik aan Piep, die mee is. ‘Niks,’ zegt ze tot mijn geruststelling, maar wanneer we even later op de fiets naar huis zitten zegt ze dat ze graag naar de Ikea wil om een nieuwe kast te kopen.
‘Maar je hebt toch een kast?’ zeg ik. ‘Die vind ik niet mooi,’ zegt ze beslist. ‘Die is nog van oma,’ probeer ik, maar ze houdt niet van hout zegt ze. Ze wil een witte kast. Ik laat de kast verder rusten, want het belooft een rustige zondag te worden en het is beter dat idee zo min mogelijk te verstoren, want voor je het weet komt er iemand met een goed plan en is je hele zondag naar de Filistijnen, zoals vorige week toen we een pergola hebben gemaakt.
Het idee zit al een paar jaar in Liefs hoofd, maar nu is het kennelijk haar tijd en het hout wordt aangeschaft en sluitplaten en schroeven en bitjes en hoekstukken en ik weet niet hoe dat allemaal heet wat ze bij de Gamma hebben in precies de goeie afmetingen. Als je er een keer aan begint kom je er niet meer onderuit, want zo gaat dat en voor je het weet staan we dus met z’n tweeën enorm handig te zijn en samen te werken.
Gelukkig komt even later onze zwager ook nog een duit in het zakje doen en dan is het eigenlijk een fluitje van een cent waar ik wel apetrots op ben, want hij staat zuiver waterpas en de schutting kan nu geen kant meer op, ook al waait het nog zo hard. Nu draperen we de rozen en de klimop eroverheen en die moeten dat dan verder samen maar uitzoeken en bij leuke feesten kunnen we er een overdekte hapjestafel neerzetten en zo dromen we verder en genieten we van al het werk dat gedaan is en daarom is het zo fijn dat we vandaag helemaal niets te doen hebben. Dat komt ook goed uit, want dan kan ik mooi beginnen aan Niels Lyhne, een roman van Jens Peter Jacobsen, die ik zaterdag van Hanneke van de Nimo krijg, omdat ze denkt dat dat wel iets voor mij is. Zo zit het leven vol verrassingen en is er ook nog ruimte om ervan te genieten.

Ate Vegter, 8 oktober 2018
www.atevegter.wordpress.com

Advertenties

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s