1204 Mimespelen en de dingen die je niet zegt

Het is een gewone woensdag, of misschien is het wel een dinsdag, wie zal het zeggen. We rijden even naar Volendam om een kadootje te kopen, want dat hebben ze daar en we rijden nog even langs Smile voor een nog grotere glimlach. Piep wijst naar de overkant. Ik zie een kinderkledingwinkel. We steken over en lopen naar binnen. Dan legt ze uit dat ze mime doen op school. Ze doet het even voor en staat opeens achter een enorme glaswand, precies zoals de grotemensenmimespelers dat doen. Ze zegt niets en past een heel mooi mimetruitje. Omdat ik nog steeds niet op mijn eigen smaak vertrouw, maak ik een foto die ik naar Lief stuur. Na haar akkoord rekenen we af, zo gaat dat, maak je geen zorgen, is helemaal oké.
Een paar dagen later is het gisteren en staat opeens Pino voor de deur. Stralend. Wat een wagen. Daar knapt de hele buurt van op, zo’n prachtige witte Volvo. Ik kan er niet genoeg van krijgen. Ik leg even uit hoe het licht werkt – het licht werkt bij een 240 altijd. Dan rijden ze weg en op het moment dat ik hen nakijk realiseer ik me dat het de twintigste is en hun trouwdag en het prachtige verhaal van de ring schiet door mijn hoofd en ik denk hun een felicitatie achterna, maar het is allemaal te laat. Ik zwaai dan maar wat en ga naar binnen. Waarom denk ik nooit op tijd aan dat soort dingen.
We brengen Piep naar een vriendinnetje, waar ze zal blijven slapen en gaan naar Laren waar
we een feestje hebben. Het is aan een onverharde weg waar Dino zijn stuur niet voor omdraait. Het is gezellig en ons hele uitclubje met aanhang is er en ik zie ook nog wat collega’s van heel vroeger, ik heb het dan over de jaren tachtig van de vorige eeuw en Jan houdt een speech, wat al heel bijzonder is. Hij legt uit dat Jikkie al jaren 52 is en nu plotseling zestig blijkt te zijn geworden. Het leidt tot algehele hilariteit en ze moet er heel even van blozen, maar kan gelukkig nog net het eten aankondigen.
Later op de avond rijden we weer naar huis. Tommy komt enthousiast binnen. Hij heeft ons gemist. Dan pingt mijn telefoon dat Wim Kok is overleden. Lief gaat naar bed ik kijk nog even naar wat interviews met de oude knarren uit die tijd, de jaren tachtig van de vorige eeuw. Iedereen gaat dood. Dan ga ik ook maar naar bed. Het is goed zo.

Ate Vegter, 21 oktober 2018
www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s