1233 Piep en pap gaan een patatje eten

Mijn telefoon! Ik was hem bijna vergeten, maar Paint it Black jengelde ongeduldig in mijn jaszak. Ik nam op:
‘Hoi schatje.’
‘Ja, waar zijn jullie? Ik heb thee ingeschonken. Ik dacht dat jullie in de tuin waren? Zit je boven?’
Allemachtig, zo snel ging dat dus. Wat moest ik zeggen?!
‘Eh, nee, eh, we zijn even, eh, we zijn even een patatje halen.’
‘Een patatje halen? Hoe bedoel je, doe gewoon, we zitten hier lekker in de tuin, het is midden op de dag! Wat doe je?’
Piep pakte de telefoon uit mijn handen:
‘Hoi mama, papa maakt een grapje hoor, we zijn even bij de Nimo, cadeautjes kopen. Met een uurtje zijn we terug. Doei mama, ik mis je!’
‘Oké, maar doe voorzichtig, liefie.’
‘Ja mama.’
‘Geen domme dingen doen, hoor!’
‘Nee mama, tot zo!’

Ze gaf mij de telefoon terug.

‘Doei schatje, tot zo!’ riep ik nog, maar ze had al opgehangen.

‘Dat ging maar net goed, papa. Zie je nou wat je gedaan hebt? De tijd loopt!’
‘Ja, maar jij hebt het heel goed opgelost. We hebben nu een uur om fish & chips te scoren. Dan moeten we weer terug zijn.’
‘In Monnickendam?’
‘Nee lieverd, maar wel in de schotel. Kom, we gaan.’
Ik liet de telefoon in mijn jaszak glijden en keek om mij heen, op zoek naar iets te eten en een wc, want ik moest nu steeds nodiger plassen. We liepen een behoorlijk end en ik was al bijna vergeten wat we aan het doen waren toen ik opeens op de hoek van Craven Road en Murray Road een soort snackbar zag: Extra Fish Bar stond er in witte letters op een blauw bord en er stond een scootmobiel voor het raam, waarvan de bejaarde eigenaar net naar buiten kwam lopen, dus ik wist direct dat het met de kwaliteit wel goed zat.

We gingen naar binnen en keken onze ogen uit. Dit was wel wat anders dan De Dolfijn op het Noordeinde. Geen gezellige foto’s aan de muur, geen softijs machine, geen leesmap op tafel. Alleen een dampende frituur en een prijslijst aan de muur. Het was nog wel aardig druk, maar toch was er plek genoeg. We liepen naar de toonbank. Ik wist het ook zo snel niet en keek wat ze allemaal hadden: Cod, Haddock, Chicken, Angus Beef, Spicy Bean Burger… o, ze hebben dus ook kip en hamburgers, maar ik wilde echt fish & chips en dat bestelde ik . ‘Cod or Haddock, sir?’ vroeg de man achter de toonbank, vriendelijker dan ik in tijden gehoord had. Ik dacht aan kapitein Haddock en noemde zijn naam, please. ‘And what do you and the young lady drink, sir?’ Hij keek nu bijna nog vriendelijker naar Piep, die wegkroop in mijn jasje. ‘Two coke please, sir’ probeerde ik hem na te vriendelijken, want dat leek mij de veiligste optie. ‘As you like it, sir’ glimlachte hij breed en hij maakte een uitnodigend gebaar naar een leeg tafeltje, waar we met een vanzelfsprekende soepelheid gingen zitten, alsof we hier elke dag kwamen. Ik vond het nu al fantastisch. O, ik moest nog steeds plassen. Ik stond weer op en liep naar de wc, achter in de zaak. Piep stak eerst haar hand naar mij uit en rende vervolgens achter mij aan. Even later zaten we weer opgelucht aan tafel. We hadden nog twintig minuten.

Ate Vegter, 19 november 2018

lees ook de oude stukjes:
www.atevegter.wordpress.com/33

3 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s