1240 Piep en pap gaan op en neer

‘Zo Piep, dat was op het nippertje.’ Ik ging er eens goed voor zitten en keek naar buiten. De fraaie stad Rugby werd kleiner en kleiner onder ons en het prachtige glooiende Engels landschap koesterde onze ogen. Wat een heerlijkheid. En wat hield ik van vliegen. Ik had echt nog nooit zo lekker gevlogen. Veel beter dan in een vliegtuig met al dat opgefokte personeel om je heen en elke tien minuten weer iets anders aan je hoofd. En ook heerlijk om nu weer naar huis te gaan. Ik zag, terwijl we nog steeds hoogte wonnen Coventry onder ons voorbij glijden.
‘Heb je ook zo’n zin om weer naar huis te gaan, Piep? Ik kan niet wachten om mama weer te zien en het gras te maaien. Wat hebben we toch een fantastische avonturen achter de rug.’
‘We gaan niet naar huis, pap.’
Ze zei het als een mededeling. Er was geen sprankje van een vraag in te ontdekken.
‘Ja zeg, Piep, natuurlijk gaan we naar huis. Het is mooi geweest en we moeten voor donker thuis zijn en je moet op tijd naar bed en van die dingen meer.’
‘Pap, denk na. We zitten in de schotel, we vliegen, de tijd staat stil, wat wil je nog meer? Ik wil naar New York.’
‘New York? Ben je helemaal belafeld! Geen sprake van! We gaan naar huis en wel direct.’ Ik zag dat we steeds hoger gingen vliegen. Het leek wel of ze schuin omhoog boven de vliegtuigen wilde uitkomen. Was dat niet Birmingham in de diepte? Wat moest dit allemaal betekenen? Ik wilde naar huis!
‘Ja pap, en dan? Dan zijn we thuis en dan is alles voorbij. Het is maar de vraag of we deze kans ooit weer krijgen. Ik zit lekker aan het stuur. We gaan naar New York! Yippie!’
‘O Piep, wat ben je toch een dapper meisje. New York is veel te ver weg! En je hoeft niet zo hoog by the way.’ Ik wilde toch mijn Engels nog wat oppoetsen, voor het geval ze van mij toch haar zin kreeg, waar het wel op begon te lijken.
‘Het is niet ver, pap. Als je maar hoog genoeg gaat, dan ben je zo in New York, of waar je maar wilt. Schuin omhoog en schuin naar beneden. That’s all.’
‘Wat een onzin, Piep. Iedereen weet dat New York een heel eind vliegen is. Met de hoogte heeft dat niets te maken.’
‘Toch heeft de jongedame het gelijk geheel aan haar zijde,’ klonk opeens de krakende, bedaarde stem van professor Paf achter mijn rug. Ik schrok me een hoedje en draaide me om. Daar zat-ie gewoon op de achterbank. Ik had niet eens gemerkt dat Piep hem geroepen had.
‘De wetenschap laat zich niet commanderen, heer Pap,’ zei de professor, alsof hij mijn gedachten geraden had. ‘Zij heeft altijd haar eigen verantwoordelijkheid en het leek mij een gepast moment om de kwaliteiten van onze jonge pilote te ondersteunen.’
Piep keek mij triomfantelijk aan.
‘Maar wat ze zegt is onzin. Dat weet u ook wel, professor.’ Ik liet mij toch niet in mijn eigen schotel de les lezen.
‘Integendeel, heer Pap. Zij heeft de Stelling van Paf zeer juist en efficiënt toegepast.’
Verbluft keek ik hem aan. Pieps ogen begonnen meer en meer te glanzen. Ik had nog nooit gehoord van de Stelling van Paf. Nog nooit.
‘Eh, professor, niet om het een of ander, maar zou u misschien zo goed willen zijn de betreffende stelling uit te leggen aan een eenvoudige vader uit Monnickendam?’
‘Welzeker, heer Pap. De Stelling van Paf is vanzelfsprekend gerelateerd aan de Stelling van Pythagoras, daarmee bent u toch wel bekend, mag ik hopen?’
Ik knikte schuldbewust: ‘a kwadraat plus b kwadraat is c kwadraat, waarbij c de hypotenusa is,’ lepelde ik mijn mulo-kennis op.
‘Zeer juist, overdadig zelfs, want technisch gesproken hoort de informatie over de hypotenusa niet tot de kern van de stelling. Welnu, de Stelling van Pythagoras gaat over de zijden van de driehoek en de Stelling van Paf gaat over de hoekpunten. Zij luidt als volgt: Vanuit een hoekpunt van een driehoek kan men elk ander hoekpunt via één of twee zijden bereiken.’
‘Is dat alles?’ vroeg ik. ‘Dat weet toch iedereen?’
‘Zeker, zeker, juist daarom is het zo’n belangwekkende stelling, omdat zij de werkelijkheid van alle dag schetst. Wanneer wij twee zijden benutten hoeven we niet meer langs de derde. Dat geldt zeker ook voor onze vliegende schotel in het onderhavige geval. Ik denk jongedame Piep, dat we inmiddels ver genoeg gestegen zijn. We willen tenslotte de dampkring niet verlaten, want daarbuiten gelden weer heel ander wetten. Je kunt de daling rustig inzetten.’
Piep luisterde naar de professor, zoals ik haar nog nooit had zien luisteren en ik voelde een kleine stuwing in mijn maag, alsof we in een lift stonden die plots naar beneden roetsjte.
‘Heel mooi gedaan, young lady. We zullen aanstonds in New York kunnen landen. De tijd is aan ons, hahaha!’
Ik voelde aan alles dat er precies ging gebeuren, wat de professor zo mooi had gezegd, maar bleef toch nog met een vraag zitten:
‘Eh, professor, is het dan wellicht ook mogelijk, omdat we toch in een andere kromming zitten, dat we in New York op een andere tijd aankomen?’
Nu was het de professor die mij verbaasd, maar toch ook waarderend aankeek:
‘Wat een briljante gedachte, goede heer Pap. Onze kromming leent zich daar uitstekend voor. Piep, zou jij zo goed willen zijn om op het toetsenbord het woord tijd en dan een isgelijkteken en dan, welk jaar had u in gedachten, heer Pap?’
‘1983?’ Ik had geen idee.
‘Uitstekend! Een voortreffelijke keus. Dichtbij genoeg om vertrouwd te zijn en ver weg genoeg om structurele veranderingen waar te nemen. Heb je dat Piep?’
‘Ik heb TIJD=1983 ingetypt, maar er gebeurt niets, professor.’
‘Denk aan de Enter, Piep. Dat is altijd belangrijk, wanneer je wat wil. Je moet het invoeren via de Enter.’ Hij keek mij vriendelijk aan en zei zacht: ‘We gaan ervan genieten, heer Pap. Ik geloof dat ik maar even bij jullie blijf. Wat een geweldig goede idee. Veel beter dan naar huis te gaan, is het niet?’
Ik knikte nu wat bedremmeld. Ik kreeg precies wat ik gevraagd had. Ik had niet gedacht dat het kon, maar we zaten er al middenin en het ging zoals het ging. Onder mij kwamen de contouren van Manhattan langzaam uit de verte naar ons toe. Mijn adem stokte toen Piep precies verwoordde wat ik zag:
‘Kijk, papa, daar is New York al! En kijk! Daar zijn de Twin Towers!’

Ate Vegter, 25 november 2018

www.atevegter.wordpress.com/40

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s