1242 Piep en pap in New York

Eerlijk gezegd zagen we de Twin Towers niet alleen naderen, we vlogen er recht op af. Ik keek naar professor Paf, maar hij knikte mij geruststellend toe. Piep had de stuurbol losgelaten en geheel zelfstandig zocht de automatische piloot zijn weg. Terwijl de stad nog diep onder ons lag, landden we op de oostelijke toren. Er was op ons gerekend, want er stond een dikke H van helikopter op het dak met een cirkel eromheen en het was mooi om te zien dat we uiteindelijk precies midden in de cirkel weer contact maakten met deze voelsprieten van de goede aarde. De schotel zoemde en trilde nog even na en viel toen stil. Onder ons ruiste het gewoel van de stad en rondom ons speelde de wind met de torens.

‘En nu?’ vroeg ik de professor. ‘Gaan we naar binnen? Naar beneden?’
Piep keek hem aan. Ze kon bijna niet wachten.
‘Maar vanzelfsprekend! Natuurlijk! Maar we blijven even op de bovenste verdiep, want daar is ene prachtige uitzichtpunt, waarbij ze de contouren van de stad op de vensters geschilderd hebben. Daar zullen wij ons beginnen te verlustigen!’
Piep keek me wat bedremmeld aan. Ik gaf haar een knipoog en wees haar op het adembenemende uitzicht. We keken om ons heen: New York, Manhattan, The Big Apple, 1983! Holy shit! In een flits realiseerde ik mij waarom ik 1983 geroepen had. Dat was het jaar dat ik zelf in New York was en ook op de Twin Towers op de bovenste verdieping was geweest en voor het raam had gestaan in een poging de skyline te laten samenvallen met de lijnen op het glas.

‘Kom Piep, we gaan. Gaat u mee, professor?’
‘Maar welzeker, zo’n buitenkansje laat ik niet omlopen.’
‘Kunnen we de schotel hier wel laten staan, professor, of zal ik hem verkleinen?’
‘Nee, nee, nee! Goede heer Pap! Niet verkleinen! Wij hebben zo al problemen genoeg! Wilt u mij niet zo aan het schrikken maken. U weet wat er met de tijd passeren zal! Omdat wij nu in 1983 zijn aangeland, zouden de gevolgen niet te overzien zijn geweest geworden. We laten hem rustig staan. De mensen uit deze tijd zullen in hun ogen niets ongewoons waarnemen, is mijn ervaring. De verbazing is geheel aan onze zijde.’
Er sprak een kleine twinkeling in zijn ogen, terwijl hij Piep aankeek en op haar gespannen gezicht brak nu ook een lach door. Ook ik voelde mij door de laatste woorden van de professor opgelucht en blij en vol goede moed trok ik de glazen kap open. We stapten uit en keken eerst nog maar eens om ons heen.

Wat een waanzinnige ervaring om hier zo hoog boven de stad toch vaste gerond onder de voeten te hebben. Daar kan geen klimmuur tegenop. Ik kende de stad nauwelijks realiseerde ik mij nu. Ik herkende in de verte het Empire State Building, wat ook het hoogste gebouw was toen het gebouwd werd. Aan de andere kant zag ik de Hudson river, waar een paar jaar geleden een vliegtuig op het water was geland. Ik zocht naar de schuine streep van Broadway, die het strakke stratenplan van Manhattan doorkruiste, maar het was te ver weg.

‘Pap! Kom je? We gaan naar binnen,’ riep Piep. Ze stond met de professor bij de open glazen nooddeur te wachten en keek mij ongeduldig aan.
‘Ja, ja, ik kom eraan,’ zei ik en ik liep ook daadwerkelijk in hun richting, maar innerlijk bleef ik nog even bij de gedachte van 1983 hangen. Als dat werkelijk waar was, en ik stond met mijn beide voeten op het bewijs dat het zo was, dan had ik voor de professor nog wel een paar vragen. Nee, feitelijk had ik nu nog maar één vraag. Ik liep naar hem toe, aaide Piep over haar haar en we gingen samen naar binnen. We liepen de trap af en mengden ons onder de mensen in het observatorium.

Ate Vegter, 27 november 2018

history repeating Sappemeer:
www.atevegter.wordpress.com/42

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s