1258 Piep en pap zijn niet alleen

We stonden een beetje met de handen in het haar, eerlijk gezegd. De professor rekende zich suf op zijn telefoon, maar kwam er gezien de donkere uitdrukking op zijn gezicht ook niet echt lekker uit, ik stond waarschijnlijk nogal beteuterd te kijken, waarbij ik wel om mij heen keek, maar toch niet het gevoel had dat ik van het uitzicht kon genieten. Ik voelde me moe, zwaar en loom en zag nog niet voor mij hoe wij ons hier in Amerika zonder papieren, huisvesting, familie of wat dan ook zouden redden. De collega’s van AFS zouden apert ontkennen dat ik zou zijn wie ik was, omdat mijn torenhoog opgelopen leeftijd niet echt paste bij de joyeuze, zwart gekuifde dertiger die zij kenden. Het was onmogelijk dat deze grijze baardmans zich voor mij zou kunnen uitgeven. Het zou een slechte grap lijken die op niks zou uitdraaien. Er was maar éen echte oplossing: we moesten als de donder weer naar huis, terug in het gareel waar iedereen ons kende zoals we nu waren. Het was een kwestie van tijd.

Plotseling slaakte Piep een kreet:
‘Daar is-ie, daar is-ie!’ Ze priemde met haar vinger in de lucht. Ik volgde haar blik en voelde een golf van opluchting door mij heen slaan. Ik zag direct dat het onze schotel was, ooit zo zorgvuldig door Piep op haar kamer geconstrueerd van lego en vervolgens alsof het niets was via de vergroter opgeblazen tot zijn huidige proporties.
‘We kunnen naar huis! Piep, we kunnen naar huis!’ Nu was ik degene die zijn enthousiasme over de hoge, hoge daken uitschreeuwde, maar de professor temde alle vreugde onmiddellijk:
‘Heer Pap en jongedame Piep, neemt u zich toch in acht! Luister goed. Wij moeten onverwijld handelen. Ogenblikkelijk zelfs. Zo voort. Wij kunnen ons niet veroorloven langer te wachten. De schotel nadert als ene gesmeerde bliksem en komt recht op ons af. We moeten wat doen!’
‘Ik weet het! ‘ riep Piep. ‘We moeten ons verstoppen! Ze mogen ons niet zien!
Weet je nog papa, toen we aankwamen? Toen waren wij er ook niet! Toch, professor?’
Ik lachte wat smalend om deze al te simpele redenering van een kind. Hoe kon ze zo naïef zijn, maar de professor gaf haar gelijk:

‘De jongedame is helemaal recht, heer Pap. Zij heeft het juiste eind te pakken. Wij zullen onzichtbaar moeten zijn zullen voor Piep en pap, als ik mij zo stout mag uitdrukken. Niet eens omdat zijn ons niet mogen zien, maar omdat zoals de jonge juffrouw Piep het hier terecht stelt, wij ons bij aankomst hier niet gezien hebben, als u begrijpt wat ik bedoel. De geschiedenis zou ernstig van slag raken wanneer iedereen zich zo maar zou gaan verdubbelen. Eigenlijk is het ook beter dat wij hen niet zien, maar dat is misschien niet gans te voorkomen. Kom, laten we ons achter die schuine wand van het trappenhuis verstekken.’

Ik wist niet hoe ernstig de geschiedenis hier verstoord kon worden, maar ik wist zeker dat ik mijzelf wilde zien uitstappen. Al moesten we opnieuw beginnen met de jaartelling, dat kon me geen bal schelen, ik moest het zien, maar voor de goede orde pakte ik Pieps hand en liepen we braaf achter de professor aan naar het schuine trappenhuis, waarachter we een veilige schuilplaats vonden. Inmiddels snorde de vliegende schotel recht op ons af. Ik fleurde helemaal op bij het horen van het vertrouwde gezoem. Hij landde net als de vorige keer uiterst rustig op de H met de cirkel eromheen, bestuurd door de automatische piloot, zoals ik mij herinnerde. De schotel zoemde en trilde nog even na en viel toen stil. Onder ons ruiste het gewoel van de stad en rondom ons speelde de wind met de torens.

Ik gluurde om het hoekje, terwijl Piep aan mijn jasje trok omdat ze niks zak. Ik trok haar voor mij zodat ook zij net om het hoekje kon gluren. We konden ze duidelijk zien zitten. Wat zitten ze nou te kletsen. Ze zullen toch wel uitstappen? Wat duurt dat allemaal lang. Na wat wel een eeuwigheid leek te duren ging eindelijk de glazen koepel omhoog.

Ate Vegter, 13 december 2018

De stille modus:
www.atevegter.wordpress.com/58

2 Comments

  1. Prachtig vehaald; ik bemerk iets van Bommel en van Jansen (zonder en Janssen).
    Heel kunstig om zo tussen het heden en het verleden te laveren. Hou dat spannend!
    Proficiat Ate!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s