1259 Soepel en stug

De ene ontwikkeling is de andere niet. Dat weet iedereen. Als je kijkt naar de ontwikkeling van de telefoon dan zie je dat daarbij echt geen stap is overgeslagen. Van de bakelieten wandtelefoon in de gang tot de smartphone, van de tikkenteller tot de iPhone, je kunt wel zeggen dat dat mooi verlopen is, als een goed gesprek. Het was Frits Philips die in de jaren vijftig al voorspelde dat op den duur iedereen een eigen telefoon op zak zou hebben en vanaf die uitspraak is alles gebeurd. Niet dóór die uitspaak natuurlijk, wie denkt hij wel dat hij is, maar hij heeft het wel al heel vroeg gezien. Vroeger zelfs.

Ook de ontwikkeling van de elektrische auto is vergelijkbaar soepel gegaan. Als ik terugdenk aan de jaren zestig waarin ik Schiebroek onveilig maakte met de elektrische Spijkstaal van de bakker, die toen nog huis aan huis kwam, en ik kijk naar de prachtige Stint van deze tijd, dan kun je niet spreken van een revolutie, zo zoetjesaan is dat gegaan. Wel jammer dat hij nu tijdelijk is afgekeurd. Mijn analyse is dat de ontwerpers van de Stint veel te veel met het toekomstconcept van de hypermoderne zelfsturende auto in hun hoofd zaten, in plaats van voort te borduren op het degelijke verleden van de betrouwbare Spijkstaal, die geen centimeter vooruit wilde als je er niet in zat. Overigens rijmen een heleboel woorden op Sint, kind en Stint, probeer maar.

Een heel wat stugger proces is de ontwikkeling van het eigenaarschap van het kattenmandje. Je kunt een poes wel een mandje geven, maar voordat hij erin gaat liggen en het als zijn mandje beschouwd, ben je wel even bezig. We hadden voor Tommy een mandje gekocht met een afdakje, lekker warm en gezellig. Met geen honderd wilde paarden was hij erin te krijgen. Hij liep er met een grote boog omheen. Mandje geruild voor een mooi zwart mandje met zacht soepel bont aan de binnenkant. Hij wilde daar dan wel inliggen, maar nog niet van harte. Liever sliep hij op de houten vloer. Totdat het mandje een keer per ongeluk ondersteboven op de grond lag met de stugge canvas buitenkant naar boven. Hij kroop erop en viel direct in slaap. Het is wel even wennen om het mandje omgekeerd te houden, maar kennelijk is een poes zo zacht van zichzelf, dat nepbont vreemd en onnatuurlijk aanvoelt. Of zoiets. Wie het weet mag het zeggen. Maar dat geldt altijd. Fijne dag verder.

Ate Vegter, 14 december 2018

mooi verleden:
www.atevegter.wordpress.com/59

 

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s