1304 Opruimwoede en genialiteit

Kringloopwinkels krijgen de laatste tijd steeds meer troep te verwerken. Oude bankstellen, kleren en veel andere rotzooi. Schoon en heel is het allang niet meer en als het geweigerd wordt, dan wordt het ’s avonds voor de deur gedumpt omdat het te veel moeite is of geld kost om het naar het grofvuil of de gemeente te brengen. Iedereen is tegenwoordig aan het opruimen onder invloed van de alomtegenwoordige opruimgoeroe Marie Kondo, een klein Japans meisje met lef.

Ik ken een cartoon waarin iemand zijn boekenkast heeft opgeruimd. Er staat nog maar één boek in: Opgeruimd! van Marie Kondo. Kringloopwinkels willen geen troep meer, want dat kunnen zij ook niet meer verkopen. Wanneer je door de Noppes loopt, vraag je je inderdaad af wie al die rotzooi nog zou willen. Je kan er niet eens fatsoenlijk op gaan zitten zonder dat je er zelf enorm gedateerd uitziet. Boeken is het enige wat de kringloop nog wel graag wil hebben. Er is veel vraag naar en van boeken krijg je nooit genoeg. Omdat mijn buitenbiebje de laatste tijd overspoeld wordt met grote, dikke, vette boeken en nu de deksels niet meer dicht kunnen en alles ondersneeuwt ga ik ook opruimen. Ik haal de krenten eruit. Die mogen in de boekenkast. De mooiste boeken verzamel ik voor de bieb. De rest gaat naar Noppes.

Wanneer ik daar aankom, vraagt een vriendelijke voorbijganger hoeveel mijn mooie rooie gelopen heeft: ‘407duizend en een beetje,’ zeg ik. Zijn gezicht klaart op: ‘Daar word ik heel blij van,’ zegt hij. Ik ook blij.

Op de boekenafdeling kijk ik eerst bij de poëzie. Ik vind er drie: Hebban olla vogala, De mooiste liefdesgedichten uit de Middeleeuwen van Gerrit Komrij, Vroege Vogels van Ivo de Wijs en Letty Kosterman, wie kent haar nog, en Het lichte gedicht van Kees Fens. Blij mee. In een ingeving kijk ik nog even bij de F van de literatuur. Heel veel Marilyn French, die niet meer gelezen wordt en één Elena Ferrante, precies het eerste deel, dat ik niet heb omdat ik dat destijds geleend heb: De geniale vriendin. Ze kijkt mij aan en fluistert: ‘Sei finalmente lì?’ Ik knik: ‘Si si, vieni con il miele.’ Ik pak haar op en laat haar in mijn mandje glijden. We gaan samen naar huis, waar haar zusjes onmiddellijk ruimte voor haar maken: ‘O, sorella dolce, dove sei stato per cosi tanto tempo? Che bello che tu sia!’ Nou ja, goed, ze staat in de kast, maar ik heb nog geen idee hoe ik het ooit weer stil krijg.

Ate Vegter, 27 januari 2019

Altijd weer die wijnroute:
www.atevegter.wordpress.com/104

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s