1312 Geluk is maar een kerkdienst lang

Ik geloof dat ik geen talent heb voor de wet van behoud van geluk, oftewel weg is weg en niets is blijvend. Ik heb tot aan de dood van mijn vader zo ongeveer elke week in de kerk gezeten, meestal op zondag en vaak twee keer. Ik kan mij het geluk daarvan nog goed herinneren, ook al is er niets meer dan alleen die herinneringen, het zijn er vele, van over.

Ik denk dat dat niets te maken heeft met het feit dat God niet bestaat, maar veeleer met de alomtegenwoordigheid van het moment. Ik kan heel goed opgaan in het moment. Zelden was ik gelukkiger dan tijdens die eindeloze kerkdiensten. In alle vroegte er heen gaan op zondagmorgen was weliswaar een rusteloze ramp, maar des te gelukzaliger was daar de rust en de stilte juist in de korte tijd voorafgaand aan de dienst. Verlangen en hoop en een gevoel van straks gaat het gebeuren. Het moment dat dan de dominee binnenkwam, die mijn vader als ouderling van dienst een hand gaf, en vervolgens op de kansel de zegen uitsprak, dan wist ik dat alles goed was. Ik kroop in het warme bont van mijn moeders jas, ondertussen bladerend naar de eerste psalm die wij samen zouden zingen. Zingen vond ik het mooist, strak gevolgd door bijbel lezen en onderwijl naar de preek luisteren. Dat laatste wisselde nog wel eens met de kwaliteit en de opvattingen van de talloze dominees, maar het apotheoosde altijd weer in het Amen met nog een psalm en weer de zegen. Dan was het afgelopen en voelde ik mij letterlijk in de kou gezet. Niets bleef ervan over.

Nu geldt dat niet alleen bij kerkdiensten heb ik gemerkt. Ik voel eigenlijk overal hetzelfde geluk op het moment zelf, waar maar steeds niets van overblijft. Ik heb jarenlang tantra gedaan. Hemels geluk mag ik wel zeggen, weggespoeld door de tijd. Werk, fietsen, zingen, hardlopen, sporten, lezen, schrijven. Ik geloof dat ik overal wel gelukkig van kan worden zolang ik het doe, maar net als bij drinken komt de kater altijd later. Het is niet gelukkig worden maar gelukkig zijn, voor even. Veel mensen hechten aan de vrijheid en vrij zijn en ik vind dat zelf ook belangrijk, maar gelukkig word ik er niet van, meer verloren. Geluk, voor zover het ergens in zit, zit voor mij meer in het bezet zijn, in het opgaan in de flow. Niet in de pauze, maar in het programma. Ik wil mijzelf het liefst verliezen. Daarom gaat alles eigenlijk ook zo gemakkelijk tot dat het afgelopen is. Misschien begrijp je nu waarom mijn stukjes vaak net iets te lang zijn. Fijne dag!

Ate Vegter, 4 februari 2019

Mijn vader is dood:
www.atevegter.wordpress.com/112

Advertenties

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s