1319 Klanken van thuis – Recollected

Ik ben al op weg naar de Theehuistuin in Noord, wanneer mij te binnen schiet dat ik met de bus zou gaan. Met de bus? Wat een idioterie! De IJtunnel is dicht en dan betekent met de bus ook met de metro en dan weer terug met de pont over het IJ. Ik ben al bij Broek en juist omdat de IJtunnel dicht is kom ik vanzelf in Noord waar bij het filmmuseum alle parkeerplaatsen spoorloos verdwenen zijn en ook bij het Tolhuis en de Pont, waar ik ooit nog met Alje een vreemde snoeshaan naar buiten heb gewerkt op 19 juni 2015. Geen plek meer voor de Volvo in de buitenlucht, maar veel beter en mooier, een prachtige, nieuwe parkeergarage, waar het een feest is om te parkeren. Goed onthouden voor als ik naar het centrum ga.

Ik loop naar de Theehuistuin waar we eerst gaan eten met het uitclubje en dan naar Klanken van Thuis van Recollected gaan luisteren. Ik heb geen idee wat dat is, maar het is iets met muziek en liedjes en het is leuk en gezellig om met dit groepje lieve mensen op stap te zijn. Op de site van de Tolhuistuin lees ik later dat zeeen mix van zwoele jazz, klassieke werken van over de hele wereld, opwindende latijns-amerikaanse liederen en eigen werk spelen. Het zijn Sterre Konijn – Zang, Thijs Maas – Zang, Alexander Scholtes – Piano, Laura Krale – Trompet, Karien Kooiman – Viool, Amanda van Eijk – Viool, Karin Ebels – Altviool, Yola Janssen – Cello, Nander Cirkel – Cello. Dat moet ik dan maar even vertalen naar vanavond. Het zijn muzikanten die elkaar al van jongs af aan kennen, hoor ik, en nu weer samen spelen, vandaar Recollected. Die vertrouwdheid zie ik ook in de ogen, in de manier waarop ze elkaar onder het spelen aankijken, denk ik, want je weet niet wat je ziet. Misschien is het wel heimelijke liefde.

Ik word al wegdromend overrompeld door de prachtige muziek en liedjes en liederen van Charles Aznavour, Bertold Brecht, Stevie Wonder, Smetana, Joni Mitchel, Barbara en nog allerlei klassieke stukken met een enorme variatie. Ik hoor zelfs iets uit de Godfather en de ontroering kruipt via mijn oren naar binnen en zakt dan langzaam via mijn slokdarm naar beneden met een touwladdertje dat daar toevallig hangt, ik moet even slikken, naar mijn hart, waar ze even blijft hangen en rond rommelen en dan rustig gaat liggen. Ik slaak een zachte zucht en dan is alles voorbij. Een heerlijke avond, een droom met uitzicht over de stad en het water. Er is niets wat mij zo kan raken als eenvoudige, klare, mooi gezongen en gespeelde muziek, of het zou een spelend kind moeten zijn. Dan rij ik weer naar huis. De radio nog maar even uit.

Ate Vegter, 11 februari 2019

De boodschap van Alje en de wet van de schrijfmeester: de tekst bepaalt:
www.atevegter.wordpress.com/119

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s