1365 Huis van de tijd

‘Je bent laat,’ zei Willem, toen Karel de bus instapte en naast hem ging zitten, ‘Normaal ben je er al als ik instap.’
‘Klopt,’ zei Karel, ik ben laat en het was je misschien nog niet opgevallen, maar normaal stap ik altijd voor jou in, maar nu ben ik twee haltes later ingestapt, voor de zekerheid. ‘
‘Ja, nu je het zegt, dat was me nog niet eens opgevallen. Wat is er aan de hand?’

‘Tja, dat is wel een beetje ingewikkeld, maar eigenlijk ben ik niet later maar vroeger dan anders, ik ben niet een half uur te laat maar een dag te vroeg. Kijk maar op je telefoon, welke dag is het?’
‘Vrijdag 18.’
‘En kijk nu eens op mijn telefoon.’ Hij hield zijn telefoon even omhoog.
‘Nee hè, die staat op 17! Die is gewoon stuk, jongen. Doe normaal, neem je tante in de maling.’
‘Tante is dood, zoals bijna iedereen tegenwoordig en bij mij is het dus donderdag. Ik ben hier een dag eerder dan jij.’
Willem boog ietsje naar voren, draaide zijn hoofd opzij en keek Karel even recht in de ogen
‘Het kan niet wat je zegt, Karel, dat begrijp je toch hoop ik wel? Het is niet normaal, het is onmogelijk.’
‘Ik zei toch al dat het ingewikkeld is. Luister, ik ben bezig het op te lossen.’
‘Oké, ik luister. Tell me.’

‘Kijk, ik was gisteren in een museum, het Huis van de tijd, en toen ben ik een dag te vroeg uitgestapt. Zo eenvoudig is het.’
‘Karel, doe gewoon. Ik geloof niks van wat je zegt, maar ik wil nu alles weten, waar zit dat museum?’
‘Op het eindpunt, aan de achterkant, onder de klok.’
‘Ja, onder de klok, dat snap ik. Oké Harry Potter, vertel, wat we gaan doen. Ik ga met je mee.’
‘Heb je tijd dan?’
‘Ik neem de tijd, jongeman.’ Hij knipoogde.
‘Dat vind ik leuk, Willem, maar vergis je niet, het is geen grap. Kom, we zijn er bijna.’

Op het eindpunt, aan de achterkant van het station, stapten ze uit. Ze gingen met de roltrap naar beneden en liepen naar de klok.
‘Weet je trouwens waar ook een heel leuk museum zit? In Monnickendam, onder de klok van de speeltoren, ha ha ha!’
‘Ja, daar moeten we ook weer eens heen.’
‘Goed idee, Karel, dat zouden meer mensen moeten doen, maar nu eerst even dit. Open de deur.’
De deur, die Willem nooit eerder was opgevallen en die Karel zich goed herinnerde van gisteren, eh, eergisteren, gaf mee en ging moeiteloos open. Ze verdwenen naar binnen en sloten de deur achter zich.

Ate Vegter, 30 eh 29 maart 2019

Nadat ik het verhaal geschreven heb dateer ik het op 30 maart, dat staat op mijn horloge. later zie ik dat het de 29ste is. Bizar toch?!

www.atevegter.wordpress.com/165

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s