1438 On the road

Ik zit even buiten, maar ga toch maar gauw weer naar binnen. Het is voor mij nog te fris en de tafel is te laag om lekker te tikken. Binnen klinkt Chopin en is het allemaal net iets aangenamer. Zo is kamperen een voortdurend zoeken naar de minst onaangename omstandigheden, zeker zolang de zon zich verborgen houdt.

De weg naar het hier en nu is angstaanjagend primitief en onverwacht onstuimig. Je verwacht dat niet in een stedelijke agglomeratie als die van Leiden en het keurige Voorschoten, maar ze zijn hier bezig met de verbetering van het wegennet en camping Vlietland heeft hemel en aarde moeten bewegen om bereikbaar te zijn. Er staan al van verre mooie richtingborden. Dat valt dan weer mee, maar ze voeren door een woestijnachtig zandlandschap met rotsen van gewapend beton over een weg die gemakkelijk kan participeren in De gevaarlijkste wegen ter wereld: smal, slingerend, met scheurende tegenliggers en gapende afgronden.

Hoe veilig is dan de oase van rust die je ontmoet op een grote goed-geoliede moderne eenentwintigste-eeuwse grootcamping met slagboom, hier en daar wifi en een alleraardigst kettinkje voor om de hals waarmee je slagboom en toiletten kunt sesam-openen en waar je uiterst vriendelijk geholpen wordt door een alleraardigst meisje, waardoor je ook duidelijk voelt hoe oud en bejaard je inmiddels zelf al bent geworden. En dat is ook zo. Laten we wel wezen. Het is dat mijn leven zich voortdurend tussen jongere mensen afspeelt, maar leeftijdgenoten zullen dit herkennen en beamen en anders wel de nog net iets ouderen, voor zover ze er nog zijn, want de tijd drinkt, gulzig als nooit tevoren.

Zo komen wij helemaal tot rust. De caravan staat in een oogwenk goed, ook omdat ik een handig trucje met de leveller onder de knie heb. We maken even stopcontact met de buren en zetten voor de zekerheid de luifel vast met stormbanden. Ik heb te veel weggewaaide voortenten gezien de laatste dagen.

Dan is het tijd voor een goed gesprek. Jorg komt langs met lekkere broodjes en we maken een afspraak met Niels voor de volgende dag slash vandaag. ’s Avonds eten we bij de Stampertjes en die willen natuurlijk allemaal graag onder het eten hun momentje van aandacht, zodat het toch nog een hele gezellige boel wordt met een gevarieerd programma. Ik heb nog geen boek gezien, maar toch valt dan reeds de avond en leggen wij ons er maar bij neer. De eerste dag.

Ate Vegter, 10 juni 2019

moord:
www.atevegter.wordpress.com/238

1438a

6 Comments

  1. Lekker niks hoeft maar mag al loop je de hele dag in badpak
    Hier in kärinthie is het mooi warm weer dus geen gewas en geleuter lekker doen waar je zin in hebt

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s