1447 De vaas in de erker

Goed. Je wilt misschien graag het begin horen van dit verhaal, maar ik zal eerst vertellen hoe het afloopt. We zitten dus te bladeren in dat allereerste fotoalbum van mij, zie ik die andere foto, genomen in mei 1970. Of iets later, maar in ieder geval in mei. Dat weet ik zeker.

Ik ken namelijk de omstandigheden van de foto die er hier niet toe doen, maar die als achtergrond dienen. Ik ben jarig in mei. Ik ben zeventien geworden en ik heb voor mijn verjaardag een camera gekregen. Het is de tijd van fotorolletjes en doe mij maar een Kodak kado. We hadden toen de nieuwe, moderne spelling en de ene na de andere ingewikkelde spellingvereenvaudiging.

Nu heb ik altijd gedacht dat ik een nog niet ontdekte kunstenaar was dus ik begon kunstzinnige foto’s te maken, van de wekker op mijn kamer, de antenne op het huis, van mijn hand die het zonlicht tegenhoudt en van het stilleven in de erker van de voorkamer. Een Delfts blauwe vaas, een schelp waarin je de zee kon horen ruisen, een druipkaars van mijn nu overleden broer en nog een Delfts blauwe vaas. Op de achtergrond het glas-in-lood waardoor je op de oprit keek. En op de voorgrond de gaskachel die we in de winter op zondagmorgen na de kerk altijd aanstaken met een paar flinke knallen van de ontsteking en veel opluchting wanneer ie het eindelijk deed en waar we dan om te beginnen bovenop gingen zitten om op te warmen.

Geen bijzondere foto, maar toch een beeld van mijn jeugd. Goed. Terug naar het nu. Mijn zus is kunstenaar en maakt schilderijen. Ze werkt met gevonden voorwerpen, objets trouvés en dingen uit het verleden, objets passés. Ze heeft ook een werk gemaakt met scherven van de Delfts blauwe vaas, de trechtervormige. Dus toen ik die foto zag, dacht ik onmiddellijk aan haar en heb ik de foto op de familie-WhatsApp gezet, want ik dacht dat iedereen dat nog wel een aardig plaatje van vroeger zou vinden. Mijn zus wist niet dat er nog beeld (omdat zij kunstenaar is noemt ze foto’s beeld) van de vaas was dus die was blij verrast en wij allemaal door elkaars opgetogen reacties op dit kiekje van toen. Ook de kaars is mooi om te zien omdat hij herinnert aan mijn broer en voor mijn schoonzusje is het een van de eerste herinneringen aan ons huis, vertelde ze. Zo roept zwartwit een kleurrijk verleden op.

Ate Vegter, 19 juni 2019

1447a

Dit is een foto van het kunstwerk van mijn zus
http://www.elsvegter.nl

Thuiszorg zonder een praatje:

www.atevegter.wordpress.com/2016/02/27/773

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s