1464 Honderd is mooi

Het begint met de vegetarische barbecue, al heb ik het dan nog niet in de gaten. Maar achteraf moet het daar begonnen zijn, want woensdag kook ik en dan eten we aardappels, sperziebonen en cordon bleu.

Vrijdag lunchen we vrij luxe met de maaltijdsalade met zalm van de Deen. Ik wil even opzoeken hoe die precies heet maar kom gelijk bij het kattenvoer terecht. Online lopen ze een paar jaar achter bij de werkelijkheid van hun eigen winkels, maar goed.

Het is een hele lekkere salade, maar dat is niet het punt. Waar het om gaat is dat ik een weekachtige mildheid over mij voel komen, niet plotseling, maar bijna onmerkbaar. Als ik het nu zo opschrijf dan klinkt het als: ja, hè, hè, had je dat dan niet in de gaten, maar zo duidelijk is het allemaal niet. Het is meer een T-shirt waarvan je opeens voelt hoe lekker het zit, daarna wen je eraan, tot het gevoel weer aanwezig is als een onzichtbare vriend.

Anyway, ik heb na de lunch een afspraak in Almere en meestal rij ik daar gewoon heen, maar nu is er iets aan de hand. Ik probeer mij aan de maximumsnelheid te houden. Dat is nog niet zo gemakkelijk tussen Amsterdam en Almere. De borden wisselen voortdurend tussen 100 en 120 en mijn TomTom doet daar de 130 nog bij. Bovendien zijn ze het vaak niet eens.

Normaal wind ik me daar erg over op, om zodanig te rijden dat ik precies rij wat mag maar ook niks minder, wat dus bijna niet te doen is, maar nu blijf ik rustig honderd rijden. Heerlijk! Waarom heb ik dat niet eerder bedacht! Afijn, op de terugweg idem dito max honderd.

Aan het eind van de middag moeten we even een klein klusje doen bij Strandvier, waardoor we daar ook gaan eten, wat nog heel gezellig wordt door leuk gezelschap. Lief neemt de Mexicaanse curry, Piep doet patat en ik neem de vis, een nog te villen dorade, waar je sowieso rustig van wordt anders wordt het een troep.

Wat is nu mis is de pittige opwinding van de vleeseter, maar ik weet nog niet of het een gemis is of een plus. Het voelt wel prettig, als een T-shirt wat gewoon lekker zit.

Ate Vegter, 6 juli 2019

zoals mijn goede vader zei:
www.atevegter.wordpress.com/264

 

1 Comment

  1. “De pittige opwinding van de vleeseter”. Mooi uitgedrukt. Ik eet al ruim 40 jaar geen vlees meer, niet vanwege ‘zielig voor de dieren’ of zoiets, maar had er als kind al wat weerstand tegen. Wat betreft de pittige opwinding, maar dan met autorijden, die ben ik zonder vlees nooit kwijtgeraakt. Overigens, eet elke dag heerlijk met andere lekkernijen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s