1469 Woensdag wasdag

De woensdag is mijn vrije dag en daarmee de drukste dag van de week. Dat zal nog wat worden als ik straks met pensioen ben en het elke dag woensdag is. De dag begint vrolijk met de altijd opgewekte Anton, die mij niet alleen leert pianospelen, maar mij en passant ook leert wat geduld is en hoe je omgaat met leerlingen die maar traag verbeteren.  Gelukkig speel ik zelf de sterren van het plafond al gaan tijdens mijn oefeningen nog vaak alle deuren dicht.

Dan boodschappen doen met ma. Normaal gesproken nemen we gezellig de tijd samen, maar nu ben ik wat gehaast, want ik krijg bezoek. Wel nog even langs de gemeente, nu het nog kan, maar dan als een speer naar huis.

Ik heb net alles opgeruimd en ingekast en ook de was opgehangen, als ik een kort en duidelijk getoeter hoor. Daar staat ze. Het is mijn zus die komt bijpraten. Zo doen wij Vegters dat. Wij praten zo graag en zoveel, dat is voor niemand vol te houden en daarom maken we af en toe afspraken met elkaar om bij te praten. Zie je tegenwoordig nog maar weinig want iedereen zit op z’n telefoon en kijkt Netflix-series, wat wij ook doen (Luther), dat spreekt bijna vanzelf zou ik zeggen, maar wij praten dus ook en niet omdat het moet maar omdat het onze eerste natuur is.

Het weerzien is hartelijkst en we gaan samen lunchen, maar ik geloof dat we al ruim een half uur onderweg zijn voordat ik bedenk dat ze misschien wel koffie wil, zo graag kletsen we. Afijn, je begrijpt, we praten honderduit en gezellig over alles wat ons bezighoudt de laatste tijd en wie een beetje meeleest heeft dan wel aardig een idee.

Ondertussen komt Piep ook van school, die sinds vandaag niet alleen een eigen telefoonnummer heeft, maar ook uitdrukkelijk heeft gezegd dat ik haar niet van school hoef te halen. Ik mocht haar al niet verder brengen dan tot de hoek en dat hoeft nu dus ook niet meer. Halen en brengen voorbij. Ik bedoel maar, mocht u mij nog een keer bij school zien staan om haar op te halen, dan is dat voor mij, niet voor haar, dat dat duidelijk is.

Baukje heeft nog een leuk cadeau meegenomen, een abonnement op de Meiden lekker zelf doen, als vervolg op de Tina. Kleine meisjes worden groter en groot. Wat is het toch heerlijk om als dichter een dochter te hebben. Ondertussen is de was vergeten en verregend. Dan maar in de droger.

Ate Vegter, 11 juli 2019

Komma,
www.atevegter.wordpress.com/269

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s