1504 Ziekenhuis in Italië

Woensdag is altijd de dag van de kerkbladen en de boodschappen samen met ma, maar ik heb al snel in de gaten dat juist in vakantietijd de service nog wat aangedikt wordt, dus dat loopt thuis op rolletjes met al die koffie.

Hier in Italië gaan we ’s morgens naar het zwembad en in de middag maken we een tochtje naar de top van de Monte Stino. ’s Avonds gaan we met Pé en Er barbecueën bij Karen en Peter. Het is allemaal leuk en aardig en goed en wel, maar het gaat voor een groot deel langs mij heen, want ik heb steeds grotere plasproblemen en steeds meer pijn. Ik besluit dat ik naar het ziekenhuis wil en Peter is zo aardig om mij te willen brengen. Het eerste plan is om de volgende dag te gaan, maar op advies van Baukje en Kitty ga ik direct dezelfde avond.

We vertrekken tegen tien uur en komen bij het ziekenhuis in Gavardo aan op een bomvolle Pronto Soccorso (Eerste Hulp). We lopen naar de balie ik doe mijn verhaal. Ik moet een formulier invullen (in het Nederlands!) en krijg een armbandje om. Nu ben ik zeker dat ik geholpen ga worden. We mogen doorlopen, pardon, ik mag doorlopen, er mag niemand mee. Ik laat bloeddruk, hartslag en nog zo wat meten en mag dan wachten. Er zijn nog zeven mensen voor mij. Ik overleg even met Peter en we besluiten dat hij naar huis gaat en dat ik hem bel wanneer ik klaar ben.

Om 10 voor 3(!) ben ik aan de beurt en om 5 voor half 6 is alles geregeld. Ik heb nu een katheter, waarmee ik weer redelijk normaal kan plassen. Dat wachten is nog wel interessant want je bent er toch en je maakt van alles mee. Naast mij gaat een mevrouw helemaal uit haar dak omdat het te lang duurt en voor mij is een hele vriendelijke man bezorgd om zijn oude vader. Ik zie twee nekkragen, een verstuikt jongetje en een verliefd stelletje waarvan het meisje veel te lang in de zon heeft gelegen. We maken een praatje. Ik krijg veel wachtsteun van fam en schoonfam, met name Baukje blijft zo lang als nodig ‘in de buurt’. Dat is heel plezierig. Ook lees ik nog wat prachtige Hotze volzinnen.

De verpleegkundigen en de dokter zijn heel vriendelijk en deskundig. Baukje heeft het ziekenhuis opgezocht en de rating is goed zegt ze: het personeel is vriendelijk, maar de wachttijden lang. Dat is ook precies op dit moment het geval. Omdat het aanbrengen van een katheter niet lukt moet ik nog een half uur wachten. Daarna lukt het wel en ik ben buitengewoon opgelucht want anders moet ik naar een ander ziekenhuis om geopereerd te worden en eentje is voor mij voorlopig wel genoeg. De dokter geeft nog wat adequate gebruikerstips en bevrijd van spanning en pijn ga ik naar de nu lege wachtkamer, waar ik een kopje espresso krijg van de schoonmakers. Italianen zijn lief!

Het is half zes. Ik bel Peter en om half zeven rijden we weer samen terug. We vieren de bevrijding met een kopje cappuccino. Het is op 15 augustus een feestdag in Italië: Ferragosto, de rust van augustus. Deze feestdag is door keizer Augustus ingevoerd in 18 voor Christus en ik wens iedereen Buono Ferragosto, maar verder merk je er geen bliksem van.

 

Dank aan iedereen voor alles en nu weer terug naar de vakantiemodus!

Ate Vegter, 15 augustus 2019

De Krantenman:
www.atevegter.wordpress.com/304

1 Comment

  1. Net als Ferrari; ruig, hard en eerlijk. Goed dat het achter de rug is Ate, en fijn dat je er zo vrij mee om kunt gaan. Dat helpt iedereeen!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s