1519 Kom ik ga

De tijd verglijdt
naar het verleden
mijn hand
houdt niets meer tegen
en het zand
loopt weg
als water
nu is later
later nu
het einde is begonnen
met een zee van tijd
voor alles
kom maar mee
ik ga

Op 21 september ga ik met pensioen. De inleidende beschietingen lijken nu echt te zijn begonnen. Afgelopen donderdag is het laatste MT, dat is een overleg met mijn collega teammanagers, waarop iedereen er is en mij is duidelijk te verstaan gegeven dat het wel de bedoeling is dat ik er ben, alsof ik daar ooit verstek zou durven laten gaan. Ha!

Ik schrijf nooit over mijn werk, maar nu ik er wegga, wil ik er wel een paar dingen over kwijt. Ha! Ik weet dus dat ik op tijd moet komen en het lijkt mij na de vakantie weer vrij druk dus ik vertrek mooi vroeg. Op de ring A10 Noord staat alles stil. Er is niets aan te doen behalve te ontspannen, aan te schuiven en jongeren tot 24 jaar ertussen te laten. Het is heel druk en ik kom ruim te laat. Sterker nog, ze zijn al op zoek naar me, want ja, het is wel de bedoeling dat ik erbij ben als ik wegga.

Ik ben nogal opgefokt, want door de lange zit in de auto speelt mijn k. op, maar na een kort wc-bezoekje lijkt alles in orde. Ik ontspan, er is gebak en er zijn mooie toespraken over mijn relaxte en hartelijke karakter, mijn niet aflatende inzet voor de medewerkers, mijn gebrek aan belangstelling voor cijfers en resultaten en mijn altijd wisselende schoenen, waarmee ik volgens hen de mode steeds een stap voor ben. Ik laat het mij gemakkelijk aanleunen. De stemming zit er goed in, de zon schijnt in ieders hart, er valt een traan op de tompoes en dit gebeurt je ook niet elke dag. Dan zou bovendien de aardigheid er snel vanaf zijn.

Ik krijg een prachtig boekje mee met alle vertelde verhalen, met de belofte dat de ontbrekende collega’s ook nog hun bijdrage zullen leveren en ik zeg dat ik mij nog niet kan voorstellen dat het straks voorbij is maar dat ik ook wel blij ben dat het stopt, omdat ik de energie bijna niet meer kan opbrengen en ook toe ben aan iets anders en dat ik nog weet welke schoenen ik aan had op mijn eerste managementbijeenkomst en altijd geïnspireerd ben geweest door Richard Branson. Zoiets. Het is een mooi afscheid en nu kan ik beginnen met opruimen en afhechten van losse draadjes. Een mooie dag. Voorbij.

Ate Vegter, 30 augustus 2019

Bevrijding en betovering:
www.atevegter.wordpress.com/319

4 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s