1522 Schaduwliefde

Hier in de zacht zoete loomheid van de zon, waarin ik even geleden ging zitten ter opwarming, begint de grond onder mijn voeten en mijn hoofd tussen mijn oren steeds heter te worden. Het probleem van de zon is dat-ie niet met je meegaat en je toch kan achtervolgen. Net zat ik nog in de redelijke koelte van de parasol, maar nu schuift zij erlangs met haar blinkend gouden tanden.

Ik speur naar verlichtende schaduwpartijen en mijn oog valt op de hangmat die daar tussen de prunussen haar dagen slijt. Als ik mij niet vergis schommelt zij zachtjes heen en weer, maar als ik mij wel vergis hangt ze doodstil in de bloedhitte van de middag.

Niet moeizaam, maar toch langzaam, sta ik op en loop over de stenen naar het gras. Ik stap over het hekje en loop naar de plek van rust. Eén been hef ik over de katoenen lap en met mijn handen de mat spreidend, probeer ik te gaan zitten. Hij is altijd net wat lager dan je verwacht en door de ophangconstructie ook nog niet verblijfsvast en zo begint het wilde schommelen al voor ik goed en wel zit.

Dan leg ik mijn hoofd naar achteren en mijn benen naar voren. Ik schop ongeduldig mijn slippers uit en ga liggen. Nu komt ook het schommelen tot rust en wanneer ik mijn ogen sluit neemt alles mij mee. Door een kiertje gluur ik naar de bomen. Het groen van de bladeren steekt zwart af tegen het blauw van de hemel, dat wel wit lijkt. Toch haal ik de kleuren gemakkelijk weer terug.

Ik zie vogeltjes vliegen. Ze gaan pal boven mijn hangend lichaam zitten. Ze hebben geen idee dat ze geobserveerd worden. Ik tel ze niet, maar toch. Ik pak mijn luchtbuks, leg hem dan weer neer en pak mijn telefoon, waarmee ik een foto maak. In de jaren zestig zouden ze denken dat ik in de war was, maar nu kan dat allemaal. Even film ik de rust, dan ga ik weer liggen. Het groen beschermt mij tegen de zon en het is aangenaam in alle opzichten.

Ik val weg en droom van roze wc-rollen. Ik hoor Jet Berkhout van de Muziekfabriek vertellen dat ze naar Frankrijk is geweest, roze wc-rollen heeft meegenomen en dat nu het laatste velletje gebruikt is, de vakantie echt voorbij is. Precies zoals wij dat doen, als alles goed gaat. Ik droom mijzelf naar de wc en kijk naar mijn wc-rol-opstelling. Hier is de vakantie nog niet voorbij. Het weekend is nog lang en nog voordat de zon ook maar enigszins zakt, ben ik meer dan uitgerust. Ik sta op, verkwikt als een jonge panter, op zoek naar iets te eten.

Ate Vegter, 2 september 2019

een mooie Moederdag in mei
www.atevegter.wordpress.com/322

1522

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s