1541 De dag dat Ate met pensioen ging

Het zijn de kleine dingen die net even anders in het licht staan. De gewone handelingen die een andere betekenis krijgen vanwege een toekomst die haar scherpe schaduw terugwerpt. Ik stap in de auto en zet de TomTom op ‘rij naar werk’. Ik stuur de straat uit en de brug over. De weilanden glinsteren in het ochtendlicht. Ik ben laat, maar dat is niet bijzonder. Het is de laatste keer dat ik laat ben. Op de ring A10 staat een vette file.

De parkeergarage opent moeiteloos. Ik rij naar binnen en zet de Volvo op mijn vaste plek, die bijna altijd nog vrij is, hoe druk het ook is. Ik loop naar binnen en pak de lift naar de zesde. De koffieautomaat doet alsof er niets aan de hand. Vandaag is alles nog hetzelfde als gisteren.

Ik groet de mensen en krijg betekenisvolle blikken terug. Hier begint de tijd te trillen. Ik voel een rilling over mijn schouders. Mijn werkplek weet nog van niets, maar mijn computer maakt een ontredderde indruk. In de afgelopen dagen heb ik al eindeloos veel bestanden opgeschoond en vandaag zal ik de laatste restjes eruit vegen. Ik wis alle e-mail en gooi alle gewiste berichten weg.  Deze handeling kan niet ongedaan worden gemaakt.

We praten en kletsen en drinken koffie op de goede afloop van het teamuitje afgelopen woensdag. Ik haal de lockersleutel van mijn sleutelbos en doe er een labeltje aan. Ik loop weer terug naar de auto en haal mijn P-pasje eruit. Ik leg het naast de sleutel.

Nu mijn werktelefoon. Ik stuur nog wat foto’s en berichten naar mijn eigen telefoon en ga naar instellingen: stel opnieuw in: wis alle inhoud en instellingen. De aangehapte appel komt in beeld, de streep loopt, dan meldt hij zich opnieuw: hallo, hello… Ik zet hem uit. Breng alles naar Jeanne. We praten lang en realiseren ons hoeveel we elkaar zullen missen als goede collega’s.

Ik ga terug naar mijn werkplek en strooi alle goede wensen over het buraublad uit. Nu kan ik niet meer werken. Ik loop nog een paar mensen langs en pak dan mijn tas, mijn sleutels en mijn telefoon. ‘Tot donderdag,’ roep ik, want dan is er nog een lunch waarvoor ik ben uitgenodigd. Het leven gaat door. We geven handen en knuffels en dan loop ik weer naar beneden naar de parkeergarage. Ik ga wat vroeger weg, maar dat is niet bijzonder. Ik parkeer de Volvo voor het gebouw en maak een laatste foto. Ik rij weg en zie Han lopen ter hoogte van de KFC. We zwaaien naar elkaar. Het is fijn dat ik hem als laatste zie.

Thuis hangen de slingers al aan de parasol. Tegen het einde van de dag loopt het vol met vrienden en familie. Wat is het toch heerlijk om zoveel goede mensen om ons heen te hebben. We drinken en zingen en kletsen en proosten en dan begin ik aan mijn eerste klusje: ik ga het gras maaien.

Ate Vegter, 21 september 2019

nogeenstukje

tekening: Lisette Schiltmans

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s