1570 Harrods en Brexit

Gisteren, na een drukke dag op bezoek bij een paar vrienden, viel ik in slaap voor de televisie en keek naar het nieuws en wat sport. Toen ik wakker werd, was er een interessante documentaire over Harrods, het beroemdste warenhuis in Londen. Ze vertelden over de geschiedenis van Harrods en toonden de koninklijke connecties met buurman Buckingham Palace en het was natuurlijk het oudste en het grootste en duurste warenhuis ooit. Ik denk dat ze nog nooit in Dubai zijn geweest, maar oké.

Hoe dan ook. Ik was zelf aan het winkelen bij Harrods in de late jaren zeventig. Ik woonde en werkte in Israël in de kibboets en maakte daar een paar vrienden en enkele jaren later kochten we samen een auto, een groene Ford Escort-stationauto, ik kocht het van een vriend van mijn vader, en samen gingen we naar Frankrijk die zomer en die winter gingen we naar dezelfde bloederige auto om onze kibboetsvriend John te bezoeken, die toevallig in Londen woonde.

Dat kan ik me gemakkelijk herinneren, want je moet aan de verkeerde kant van de weg rijden en midden in Londen parkeerde ik aan een gele lijn. We voelden de noodzaak om Harrods dringend te bezoeken, want voor de kerst doen ze hun uiterste best om alles te laten gebeuren en dus hebben we ook deelgenomen aan het feest. Ik herinner me dat ik bijna het gebouw verliet zonder iets te kopen en plotseling voelde ik dat dat geen goede beslissing was, dus ging ik terug en kocht een zachte rode cottage-vormige theemuts, die ik nooit heb gebruikt. Toen we buiten kwamen, was de auto verdwenen.

Ik ging naar het politiebureau en vertelde hen dat mijn auto was gestolen. De vriendelijke vrouw controleerde hun kaartsysteem, er was helemaal geen computer en toen fronste haar vriendelijke gezicht: ‘Je auto is niet gestolen. Het werd ingenomen door de politie.’ Ik moest een dikke boete betalen om het terug te krijgen. Ik gebruikte een girobetaalkaart om te betalen, wetende dat dat geen geldige betaling was, maar ze accepteerde het voorgoed. Het werd nooit van mijn rekening afgeschreven.

En dat is alles wat ik me herinner van ons bezoek aan Harrods. We gingen naar Johns plaats en hij zette de ketel op om thee te zetten. Het sneeuwde toen niet eens in Londen, maar het is een leuke documentaire om te zien en je kunt het nog steeds doen als je Uitzending Gemist hebt. Nog een prettige dag en vergeet niet dat ze zelfs vandaag niet zullen stemmen voor Brexit. Ze zullen voor altijd blijven. Let op mijn woorden.

Ate Vegter, 19 oktober 2019

http://www.atevegter.wordpress.com

Vertaling: Google

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s