1576 Op reis met twee Volvo’s

De Volvo staat er zo beladen zeldzaam mooi bij. Alle bagage zit er in met een rood Schots ruitje eroverheen. Ik heb de groene bak vooraan in de steeg gezet de buurvrouw gevraagd hem na leging op vrijdag weer wat naar achteren te zetten, zodat vandalen en niet mee op de loop gaan. Het is half twaalf wanneer we alle portieren sluiten en ik het gaspedaal intrap. We zijn on the road again. Er gaat toch niets boven een zwervend bestaan. Jens en de kids zijn nog niet zover en vertrekken wat later.

We stoppen voor de lunch bij de McDonald’s in Best, waar Marilyn en Elvis hun kunstje doen en dan rijden we door, bij Maastricht de grens over, naar Luik waar we langs de Maas rijden en hem keer op keer oversteken als Lisa uit de Negerhut van Oom Tom. Onze bestemming ligt verscholen  in een prachtig glooiend landschap, waar de koeien nog gewoon met z’n tweeën zijn en de belijning op de weg goeddeels ontbreekt.

Aha! Daar is het kasteel van de Hare Krishna, waar een van onze vorige tripjes zo ruw werd afgebroken doordat Piep wegens heftige buikpijnen naar het ziekenhuis moest. Je kunt er echt Indiaas eten en we gaan van de week nog zeker even kijken. Ook wandelen en klimmen staan op het programma. Nog een paar dagen en we eten wat daar allemaal van terechtgekomen is.

Bij aankomst in het lieflijke Septon is er personne aanwezig en we bellen met de eigenares, die er binnen een paar minuten is. Het is een heel mooi huisje, precies groot genoeg voor acht personen. Er is geen beddengoed! Dat hebben we ook niet meegenomen! We checken even met Jens maar zij hebben dat ook niet gelezen of bij zich. Ook de handdoeken zijn we vergeten. Nu beginnen de avonturen pas echt en we spoeden ons naar de Trafic in Durbuy, vlak naast de Carrefour, voor nieuwe dekbedden en lakens. Dan doen we ook meteen de boodschappen voor het avondeten: pizza en tortellini.

Durbuy sterft weliswaar van de ultiem gezellige restaurantjes, maar voor het gevoel van samen op reis eten we vanavond in het huisje. Het is echt een rustige omgeving tot plotseling vanuit het niets een sneeuwwitte Volvo komt aangescheurd, die pardoes voor ons langs de parkeerplaats opdraait, terwijl alle inzittenden vrolijk lachend naar ons zwaaien. Jens en de kids zijn er ook.

We begroeten elkaar hartelijk en lachen om dit gelukkige toeval. We verkennen nogmaals het huisje, laden de auto’s uit en maken de bedden op. Trots laten de kinderen hun nieuwe dekbedovertrekken aan elkaar zien. We taxeren de kinderkamer, de keuken, de salle à manger en de bibliotheek en besluiten dat dat de plek is om samen het glas te heffen op het geslaagde begin van ons op dit moment nog eindeloos lang lijkende herfstweekend.

Ate Vegter, 25 oktober 2019

detekentang

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s