1599 Een oor in een schoen

Eerst is er Tommy, die kopjes geeft. Dan komt Piep eraan: ‘Wil je met mij en Tommy naar beneden gaan?’ Meestal maken we haar wakker, maar nu is het Sinterklaastijd en staat het leven op z’n kop. ‘Kom nog even bij me liggen,’ zeg ik, ‘we gaan zo.’ Ze kruipt nog even in bed voor een eeuwig moment. Dan pak ik mijn bril en gaan we naar beneden.

Piep rent naar de gezette schoenen en ik ga naar de koelkast, pak wat wortels en brood voor Micky. Wat fijn dat het alweer eerder licht begint te worden, denk ik wanneer ik de tuindeuren opendoe en naar buiten stap. Dan kijk ik op m’n horloge en zie dat het al acht uur is. Ah, vandaar. De zon is niet eerder, maar wij zijn later.

Ik geef Tommy eten en zet koffie. Dan komt Piep aangelopen met twee pakjes: ‘Zullen we ze samen uitpakken, papa?’ We gaan zitten en bevrijden de cadeautjes. Ik heb mijn telefoon gepakt, want ik weet dat het haar zal verrassen en ik wil het moment vastleggen, hoe snel het ook voorbij is.

Zodra ze de echte verpakking heeft gezien, lichten haar ogen op. Ze lacht, kijkt mij aan en haalt het doosje uit het papier. Nu weet ze het, maar het doosje moet nog open. Ze trekt de plakbandjes los en dan heeft ze de kleine witte cassette te pakken. Ik wist niet dat haar ogen zo konden stralen door een cadeautje voor haar oren.

‘Heb jij dat gekocht?’ Ik knik berustend, de magie van de Sint is al een paar jaar geleden teloor gegaan, maar het restant van geloof nog net genoeg voor het ritueel van de gezette schoen. Ze heeft gisteren in onze schoenen een pakje gedaan en ook voor Micky en Tommy een cadeautje ingepakt. Maar nu is dat allemaal vergeten: ‘Weet mama ervan?’ Ze kan het bijna niet geloven. Ik knik en maak nu mijn eigen pakje open.

‘Ik dacht eerst dat het chocoladeletters waren! Ik ga het aan mama laten zien. Heb je ze voor mama ook gekocht? Zal ik het mee naar boven nemen?’ Ik knik en geniet van het ongeremde enthousiasme. Ze verdwijnt naar boven.

Ik schenk de koffie in en pak de laptop. Dan is ze alweer beneden: ‘Ik ga er een stickertje opplakken, dan weet ik welke van mij is. Wil jij ook een sticker?’ ‘Ja dat is een goed idee, wat voor stickers heb je?’ ‘Nou kijk, een zonnetje en een aardbei en ik neem de poes. Welke wil jij?’ ‘Ik neem de V van Vegter’ zeg ik wijzend naar een handje met twee opgestoken vingers. ‘Dat is peace, papa, ja, dat is wel iets voor jou.’ Ja, denk ik, Winston Churchill en John Lennon, dat is wel iets voor mij. O ja, vandaag begint de derde serie van The Crown. Dan is de rust weergekeerd.

Ate Vegter, 17 november 2019:
Gefeliciteerd, Baukje!
We komen tussen twaalf en een uur.

www.atevegter.wordpress.com/369

2 Comments

  1. Alleen al jullie stralende dochter op de foto zien! Mooi begin van je leuke column! En intussen heb ik de eerste aflevering van het derde seizoen van the Crown gezien, heerlijk!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s