1619 Paniek is een groot woord

We zaten te eten bij de Four Seasons. Lief had sojaboontjes en iets met ossenhaas, ik had een sateetje en Peking eend en Piep had de lekkerste sushi uitgezocht en kleine loempiaatjes. De telefoon lag op tafel, want ik zou nog gebeld worden door zwarte piet. Er moest nog even een klein klusje geregeld worden en er was haast bij want vanavond ging het hele zooitje terug naar Spanje en ze wilden niet met die pakjes blijven zitten, dat snap je.

Goed, het eten was heerlijk en het smaakte ons prima, het was heel gezellig en de bediening optimaal en de tijd huppelde vrolijk mee, maar wie er ook ging, niet mijn telefoon. Het afgesproken tijdstip was al lang verstreken en nu keek ik toch maar even op mijn toestel, alhoewel ik ook wel weet dat dat in gezelschap in een restaurant onbeleefd is hoewel iedereen het doet. Allemachtig! Piet had niet gebeld, maar Sinterklaas zelf! Twee keer zelfs. Ik raakte niet in paniek, maar dit wil je echt niet. Wat moest ik zeggen? Ik belde hem snel terug, maar hij nam niet op. Ja, dat begrijp je. Nu had hij het veel te druk om alles zelf te regelen. Terwijl ik mijn telefoon weer neerlegde zag ik in het voorbijgaan dat ik hem op stil gezet had. O jee, wat stom! Terwijl ik zo’n belangrijk telefoontje verwachtte! Ik was helemaal vergeten dat ik mijn telefoon altijd op stil heb staan omdat ik hem steeds weer vergeet op onstil te zetten. In mijn andere ooghoek voeren de schepen voorbij die Sint en zijn pieten weer op kwamen halen. Paniek is een groot woord, maar ik wist echt niet hoe ik mij hier uit moest redden.

Gelukkig liep het allemaal met een sisser af. Even later kreeg ik van Sint een bijna buitenaards vrolijke foto van alle kinderen. De gezichten straalden van enthousiasme en levenslust. Alle pakjes waren terecht en hoefden alleen nog maar uitgepakt te worden. Opgelucht gingen we aan de koffie met macrons en spekkoek. Ik rekende af en we liepen naar buiten waar ik tot de ontdekking kwam dat ik mijn fiets niet op slot had gezet. Hij stond er nog wel. Wat een heerlijke stad, dat Monnickendam! Opgelucht fietsten we naar huis. Van Sint was geen spoor meer te bekennen en de kerstboom brandde alsof er een nieuwe tijd was aangebroken.

Ate Vegter, 7 december 2019

Een doordeweekse dag in Frankrijk:
www.atevegter.wordpress.com/419

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s