1642 De dood gaat voorbij

Ik moet de laatste tijd veel aan Martine Bijl denken. Dat is niet zo gek misschien. Ze is in het afgelopen jaar in mei overleden en ze heeft ik zou bijna zeggen daar een paar prachtige boeken over geschreven, Hindergroen en Rinkeldekink, zo helder van toon en zo direct op het lijf geschreven, dat je ze zo nog maar eens zou willen lezen.

Verder hebben we gisteren naar Heel Holland Bakt gekeken en dat helpt natuurlijk ook als het om Martine Bijl gaat. Ik zag nog even een fragment zoals zij een paar jaar geleden midden in de zomer deed alsof het kerst was en Janny bedankte, omdat de hele stellage omdonderde. Iedereen heeft het dan over vilein, maar het is nog scherper en zoeter, daarom is haar humor ook zo lang houdbaar.

We zagen André van Duin ook worstelen met zijn jaarwisselings-oliebollen in de bloedhitte van de afgelopen zomer en ook hij deed het onnavolgbaar grappig. Misschien kijken we daar niet voor maar het helpt wel. We kijken natuurlijk om te genieten van de creativiteit van alle bakkers en de soms ingewikkelde, soms ogenschijnlijk eenvoudige, maar altijd door tijdnood moeilijk geworden opdrachten.

Maar ik ben toch het meest verbaasd over wat Robèrt van Beckhoven en Janny van der Heijden kunnen proeven: je hebt toch iets te veel dit of iets te weinig dat gebruikt, en dat dan achter mekaar, bij elk werkstuk. Hun smaak moet wel zeer ontwikkeld zijn, maar dan nog blijf ik mij verbazen over de precisie waarmee ze kunnen aangeven wat er aan schort. En je blijft ook kijken omdat er elke aflevering iemand afvalt. Dat is altijd spannend.

Na Heel Holland Bakt kwam Herman van der Zandt met een overzicht van mensen die het afgelopen jaar overleden zijn. Daar kwamen we Martine natuurlijk ook weer tegen en Jules en Doris, Nikki, Peer, Jessye, Karl, Paulien, Michel, Friso, Hans, Keith, Scott, Max, Barry, Lee, Ginger, Elle, Kees, Ed, Rutger, Paula, Raymond, Mariss, Daniël, Jacques, Wim, Bibi, Caroline, Bruno, Johnny, Ray, Dean en Daryl Dragon van Captain & Tenille.

Een mooie serie portretten, maar het mooiste verhaal vond ik dat van dat jongetje dat bij de brandweer wil en plotseling in zijn slaap overlijdt. Hij wordt met brandweer-eer begraven, de kist op een knalrode ladderwagen. Alleen al om dit verhaal zou ik de uitzending wel terug willen kijken, wat ik niet ga doen. De dood is voorbij, het leven roept. Nog even en we staan weer klaar voor het volgende jaar. Houd moed. Rustig aan. Het gaat vanzelf.

Ate Vegter, 30 december 2019

Bach als boodschap: Mark Rutte in Zomergasten 2016
www.atevegter.wordpress.com/442

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s