1643 De Vegter Awards

Tja, het moest er natuurlijk eens van komen, dat wij onze eigen prijsuitreiking zouden gaan organiseren. Toch komt het moment voor velen nog onverwacht en ik had het zelf ook niet zien aankomen. Wij hebben zogezegd allemaal buiten de waard gerekend, een rol die met verve vertolkt wordt door mijn oudste broer.

Ik zou er verder eigenlijk geen woorden aan moeten vuilmaken, maar ja, dat geldt voor alles en dan kom je ook nergens. De dag begint rustig en aangenaam zoals alle dagen de laatste tijd de neiging hebben om in rust en stilte hun weg te zoeken. Om half elf gaat zoals afgesproken de bel. Er staat een alleraardigste wat oudere man voor de deur, die onze steelstofzuiger graag wil overnemen. Ik leg hem uit hoe het allemaal werkt en verblijd gaat hij daarna weer weg. Fijn om zo’n vriendelijke man te ontmoeten.

Rond elf uur vertrekken we richting Utrecht. We hebben afgesproken in Loft 88, een locatie met een zeer koppige slagboom, die zijn gasten maar moeilijk laat gaan, herinner ik mij nog van vorig jaar. Ik probeer mij zo goed mogelijk aan de maximale snelheden te houden, die ook op dit korte traject wisselen tussen de 30, 50, 80, 100, 120 en 130, waarbij borden en Tom het ook nog vaak oneens zijn. Fijn dat dat op de grote weg straks allemaal strak 100 is.

We arriveren als eerste op de lunchlocatie, maar al snel zijn ook de leden die in de file stonden binnen en kan het feest beginnen. De bediening is traag, maar ze hebben het druk en wij genoeg om over te kletsen en uiteindelijk komt het eten toch en tot zover is er niets aan de hand, totdat mijn broer opstaat en het woord neemt. Hij speecht wel vaker, maar nu neemt hij gelijk aan het begin een nieuwe afslag.

Hij gaat de Vegter-prijzen uitreiken. Kitty en ik krijgen de eerste prijs, voor onze bijdrage aan de Vegter Kroniek, dat is ons tweemaandelijkse familieblad, Wick en Els krijgen een eervolle vermelding voor het organiseren van deze lunch en Jan en Ria ook een eervolle vermelding omdat ze als eerste naar een appartement verhuizen. Baukje krijgt de pechprijs vanwege haar ijselijke pijnen in de afgelopen maanden. Prijzen worden uitgedrukt in wijn en Parelduikers.

Verrast en aangedaan eten we verder. De gesprekken hebben een nieuwe impuls gekregen en verkwikt en gelaafd gaan we na een paar uur allemaal weer weg. De slagboom treuzelt als een oud wijf, maar uiteindelijk mogen we erdoor. We rijden nog even naar Batavia Stad voor de laatste kledingaankopen en dan zijn we blij weer thuis te zijn.

Ate Vegter, 31 december 2019

De smaak van water:
www.atevegter.wordpress.com/443

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s