1651 De verdwenen jongen

Vanmorgen pak ik mijn bril van het nachtkastje en ik moet echt even zoeken. Het is donker en ik heb mijn bril niet op, dus dan krijg je dat, maar ik voel me ook echt zoekende die enkele seconde. Soms pak ik hem ook in het donker feilloos en snel en dan voel ik me zeker en onoverwinnelijk. Een enkele keer is het licht al aan wanneer ik mijn bril pak en dat blijven de gevoelens min of meer waar ze zijn.

Ik denk dat ik, gegeven deze ervaring, mag concluderen dat we ook in kleine, ogenschijnlijk onbelangrijke situaties gevoelige mensen zijn, ook de niet-brildragers waarschijnlijk, maar daar heb ik geen data van. Verdere blijkt glashelder dat licht en donker een rol spelen. Ik ben gevoeliger in het donker. Het is maar dat je het weet. In sommige situaties ben ik zelfs bang in het donker – vroeger en nu nog.

Gisteren fiets ik even naar de brievenbus om een pakje weg te brengen. Ik wil eigenlijk gaan lopen, maar kan daarvoor de rust niet opbrengen.  Ik rij naar de Grote Kerk en laat daar het pakje in de bus glijden. Ik moet een beetje helpen, want het is een boek in een brievenbuspakje en het past precies, wat betekent dat het niet vanzelf gaat. Met een voldaan gevoel fiets ik naar huis. Terwijl ik de steeg indraai, zie ik dat Billy er niet is. Billy de biblioboy is weg.

Ik zet mijn fiets tegen het huis en loop terug om nogmaals vast te stellen dat hij inderdaad weg is. Spoorloos. Op dat moment realiseer ik mij dat ik hem al eerder gemist heb, maar dat dat niet helemaal tot mij doordrong. Dat die informatie – Billy is weg – als het ware is blijven hangen in de prefrontale cortex, zonder dat de kleine hersenen er mee aan de slag gingen, want daar moet alles gebeuren, volgens de oude man met de witte baard, Erik Scherder.

Ik rommel wat in de boekenkast zodat alles weer netjes staat en kijk schielijk om mij heen. Ik weet dat het zinloos is maar je doet het toch. Hij is vast al sinds oud en nieuw op stap met de andere jongens. Ik besluit me er verder niet druk over te maken. Even verderop staan z’n broers Bolly en Bully het verkeer te temperen, maar ik heb niet het idee dat die er iets over kunnen zeggen. Nou ja, fijne dag, maak je niet druk, het is maar werk.

Ate Vegter, 8 januari 2020

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s