1656 Meneer Aart is dood

Aart Staartjes is overleden. Hij is 81 jaar geworden. Hij kreeg een ongeluk met zijn brommobiel en dat is niet goed afgelopen. Hij had al eerder een longontsteking en een beroerte. Hij was niet bang voor de dood maar wel om er na nog een beroerte slecht uit te komen. Dat is niet gebeurd.

Mijn vader had een hekel aan Aart Staartjes. Zo, dat is er dan maar gelijk uit. Ik mag het wel zeggen van meneer Aart, denk ik. Hij had zelf een hekel aan bijna iedereen, ook aan kinderen. Meneer Aart was niet een schoolvoorbeeld van een kindervriend.

Mijn vader had al heel vroeg een hekel aan meneer Aart die toen nog gewoon Aart Staartjes was en nota bene op tv verhalen vertelde uit de bijbel, in het programma Woord voor woord. Hoe lang is dat wel niet geleden? Het zal jaren zeventig geweest zijn (het was 1967), want ik woonde nog thuis toen mijn vader een hekel aan hem had en ook aan meneer Den Uyl trouwens. Ja, mijn vader was een vriendelijke, liberale man met ruime opvattingen, maar dat gezeur van Joop den Uyl en Aart Staartjes, daar kon hij niet tegen. Ik mocht Aart Staartjes wel, een beetje recalcitrant en een beetje weg van de gebaande paden dwarsliggen en mokken, dat ligt mij wel. Hij had misschien wel overal schijt aan, maar juist daardoor kon hij vernieuwende kindertelevisie maken, nietwaar Pienjo?

En nu is meneer Aart dood. Hij is wel een tv-monument geworden met de Stratemakeropzeeshow, de film van ome Willem, J.J. de Bom voorheen de Kindervriend, de intocht van Sinterklaas toen dat nog allemaal oké was, en natuurlijk Sesamstraat en Klokhuis. Dat ging maar door. Hij was jaloerser dan Tommy en Ieniemienie bij elkaar. Met alles. Hij kon dingen gewoon niet goed hebben en had overal last van. Kortom, een zeikerd eerste klas, een heerlijke volwassene, waar kinderen zich gemakkelijk in konden herkennen en die ze ook regelmatig thuis in hun eigen omgeving tegenkwamen, vermoedelijk.

Ach, meneer Aart. Je was ook lief, later. Misschien geen kindervriend, maar je hield wel van ze, je gaf alles aan de kinderen met en voor wie je werkte. Hoe lang heb je in godsnaam in die rol van meneer Aart al die zuurpuimende volwassenen een lesje geleerd? Ik kan het mij eigenlijk niet anders herinneren.

Het is niet erg dat meneer Aart dood is. Hij is mooi oud geworden. Maar het is wel een schande dat Sesamstraat nergens meer te vinden is en het Klokhuis ook niet en dat we alleen af en toe per ongeluk nog het Jeugdjournaal tegenkomen, terwijl die drie vroeger een steevast en rotsvast begin van de avond waren. Ach, meneer Aart. Hij zal er nu misschien vrede mee hebben. Je weet het niet. Dag meneer Aart!

Ate Vegter, 13 januari 2020

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s