1668 Geheim Genootschap

Ik loop naar de bushalte via de Vesting, dan heb ik gelijk mijn eerste stappen alweer te pakken. Ik heb geen idee hoe lang dit allemaal gaat duren en vind het vervelend als mijn fiets te lang bij de Grote Kerk staat. De mensen mochten er eens wat van gaan denken. Fred staat gelukkig al te wachten. Ik heb er een hekel aan om in eenzaamheid op iemand te wachten, want dan ga ik me direct afvragen of we wel op die tijd hebben afgesproken en of het wel zo’n goed idee is. Alle muizenissen willen graag naar buiten en grijpen hun kans zodra ruimte en tijd het toelaten.

Nu begroeten we elkaar met een korte grom en een glimlach. Even later stappen we in. Onderweg praten we over onze kwalen en Volvo’s. Hoe meer je deelt des te meer kun je delen. We zijn al snel in Noord en de Metro staat klaar. We zoeven zijwaarts de stad in, het IJ onderdoor. We gaan ondergronds. Bij het CS pakken we de tram naar de Leidsestraat. Ter hoogte van de Keizersgracht stappen we uit.

O, wat een heerlijk vertrouwde omgeving is dit toch. Altijd als ik hier ben wil ik echt even de tijd nemen om te dwalen door deze stad die voelt als mijn grote broer, maar altijd ga ik naar de stad voor een afspraak. Nooit neem ik tijd om te dwalen. Ook nu niet. We zijn zeker niet te laat, maar we weten ook niet helemaal precies waar het is. Naast de Witte Walvis zien we het afgesproken teken op de deur. Een cirkel met daarin een golfje. Het doet mij denken aan Kuifje en de Sigaren van de Farao, maar dan overdwars. Fred stapt al naar binnen. De deur is kennelijk open.

We lopen een lange stille gang door. Het is hier donkerder dan je op dit tijdstip van de dag zou verwachten. Aan het eind van de gang is een brede dubbele deur. Er staat iemand naast. Hij is gekleed in een donkerblauwe cape met een ku-klux-klanachtige puntmuts. Hij ziet er belachelijk uit. Mijn schouders zakken vijf centimeter. Hij opent de brede deuren. Een zaal ontrolt zich. Ik zie in het half duister een tafel omringd door enorme donkerblauwe kabouters. Het lijkt wel een focking geheim genootschap. Wat doen ik hier? Onze deurman loopt met ons mee en wijst ons twee lege plaatsen naast elkaar. Op de stoelen liggen een donkerblauwe cape en een puntmuts.

Ate Vegter, 25 januari 2020

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s