1677 Elfstedentocht 2020

Vandaag is het zover. Het is 2 februari 2020. Ja, het is de trouwdag van Willem en Máx, maar vandaag is het vooral de dag der dagen voor de tocht der tochten. Vandaag 2-2-2020 wordt in Friesland de vijftiende Elfstedentocht gereden.

Ik ben via Facebook uitgenodigd. Moet er al om zes uur zijn. Normaal gesproken doe ik niet zo veel met al die Facebookfestiviteiten, dan kun je wel aan de gang blijven, maar voor de Elfstedentocht maak ik graag een uitzonderdering. Mijn opa en mijn oom Ate hebben hem ooit uitgereden en wie ben ik dan om niet in hun voetsporen te treden?

Het is vroeg opstaan want in de uitnodiging staat dat ik er om zes uur moet zijn. Ik hoop dat de wedstrijdrijders dan al vertrokken zijn want ik heb een hekel aan al die types die maar een beetje in de weg lopen. Ik denk dat het helemaal niet zo erg is wanneer ik pas om een uur of acht kom. Dan zijn ook de toerrijders al weg, denk ik en kan ik rustig mijn schaatsen aandoen.

Ja, die schaatsen, dat was nog wel even zoeken. Ze lagen altijd in de kast, maar wat is altijd, wanneer er nooit meer geschaatst wordt? Gelukkig kon ik ze ook op zolder nog terugvinden. Ik ben goed voorbereid, krantje voor onder de trui en zo, want je wil natuurlijk niet van een koude kermis thuiskomen.

Ik hoop dat ze vertrekken vanaf de Bonkevaart, want dat is de enige plek die ik ken in Leeuwarden. Ik ben mooi op tijd. De grote menigte is zoals ik al dacht inderdaad al vertrokken. Ik kan nog gemakkelijk parkeren en pak de schaatsen en mijn krant.

Ik trek ze aan op de kant, zoals ik dat van vroeger thuis in Rotterdam gewend ben, mooie tochten op de Bergse Plassen, maar dit is wel even wat anders, dat begrijp ik ook wel. Al snel komt er een loslopende Fries met belangstelling informeren wat ik ga doen. ‘Ja, skaetsen!’ ‘It ken net!’ ‘Ai, dat docht ik ok. Wer binne oe skaetsen? Rieds te net?’ Ik had onderweg een bietje Friesk geoefend en zo kwom ik er toch wat tusken. ‘It is net mooglik’ zei hij nu nog een keer: ‘Bisto wel goed wiis?’

Ik moet zeggen, er stond wel behoorlijk wat water op het ijs, maar ik dacht, het zal toch wel doorgaan. Maar je weet het nooit met die Friezen. Uiteindelijk ging hij op de kant zitten en stak plompverloren zijn klomp in het water: ‘Sjoch mar ris!’ Ja, dat zag ik, daar was geen beginnen aan. Dan kon ik net zo goed naar Hindeloopen. Ik bedankte hem voor z’n wijze raad en ging naar binnen bij Café De Brass en dat was het dan. Ik bood hem nog koffie aan. Maar ie most naor hûs. ‘Skjinne sokken, do witst wel.’ ‘Frieslân Boppe!’ zei ik: ‘Tank foar jo goed advys. Ha in leuke dei. Nim it rêstich. It is wykein.’

Ate Vegter, 2 februari 2020

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s