1679 Feyenoord wint de Europacup

Het is dit jaar vijftig jaar geleden dat Feyenoord de Europacup wint, de cup met grote oren. Ik was erbij. Ik stond samen met mijn zusje op de Coolsingel toen ze op het balkon van het stadhuis gehuldigd werden. Op het asfalt stond in grote witte letters de uitslag van de in Milaan gespeelde finale tegen Celtic te lezen: 2-1.

Het was een spannende wedstrijd in het San Siro Stadion, met Pirelli Cintorato reclames en het publiek pal langs het veld, zoals dat vroeger gewoon was. Celtic scoorde eerst, wat tot grote teleurstelling leidde onder de Feyenoord-aanhangers en daarna scoorden we een geweldig mooie gelijkmaker en vlak voor tijd in de verlenging een miraculeuze 2-1. Het stadion ontplofte. De volgende dag zinderde het op de Coolsingel, waar de kabelbaancabines rustig hun baantjes trokken boven het uitzinnige publiek. Die kabelbaan was op de Coolsingel aangelegd vanwege C70, een communicatie-manifestatie om Rotterdam na de wederopbouw verder op te stuwen in de vaart der steden. Mijn zusje heeft er nog in vastgezeten.

Goed. Ik denk daar ook niet elke dag aan, al is het wel bijzonder dat zo’n vertrouwd jaar als 1970 al vijftig jaar geleden is. Ik was zestien, had mijn eerste brommer, een Tomos, en zou over twee weken zeventien worden. Kon het mooier dan dat mijn cluppie op dat moment viraal ging?

Goed. De NOS heeft er een prachtige reportage over heeft gemaakt in het programma Andere Tijden Sport. Het is fascinerend om al die oude beelden terug te zien. Ik bedoel dan niet eens het voetbal en de mensenmassa’s op de Goalsingel. Het hele leven ziet er vijftig jaar geleden totaal anders uit. De mensen kleden zich nog gewoon en ze rijden in normale auto’s, die iedereen kent: Dafjes, Kevers, Eendjes, Kadettjes, een Snoek, een Peugeot 504, een Ford Taunus, een Renault 4, een Fiat 500, een Volvo 145, allemaal auto’s met een eigen smoel. Een busje was in die tijd een Volkswagenbusje of een Citroën HY. Een brommer was een Puch, een Tomos, Kreidler of een Zündapp. Kan het mooier? Ja, een vriend van mijn broer reed op een snelle Garelli, maar dat was omdat hij klein was en zo gezien wilde worden, zoals de Britse koningin felle kleuren draagt om precies dezelfde reden. Zij is de enige die gebleven is.

Goed. Het is een prachtige terugblik, deze week nog terug te zien via Uitzending Gemist. Geniet er maar van. Het oude Rotterdamse devies van Ernst Happel klinkt nog steeds als goud in je oren: ‘Kein Geloel, Foesballen!’ Gelukkig helpt de Kleine Generaal ons ook dit jaar weer aan veel mooie overwinningen.

Ate Vegter, 4 februari 2020

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s