1686 Judith Herzberg

Het is een mooie maandag. Ik breng de was terug naar school, gezellig zoals ze daar ’s morgens echt samen beginnen. Ik speel piano en ik lees Jeroen Brouwers. Doe de boodschappen op de fiets. Het kan weer. De wind is gaan liggen naast de afgewaaide takken. Dader en slachtoffers. Ik haal Piep van school.

’s Middags lees ik verder in Jeroen Brouwers’ Zomervlucht, een heerlijk boek waarin musicoloog Reinier Saltsman naar Amerika vliegt. Hij schrijft het boek in 1989. Toen mocht er nog overal gerookt worden. Ik ben 36 jaar, woon in Amsterdam en alles moet nog gebeuren.

’s Avonds kijken we naar The Two Popes, over een ontmoeting tussen de laatste twee pausen, toen de voorlaatste nog paus was. Ik ben niet katholiek en zeker niet van de paus, maar dit is een ontroerende film over de innerlijke strijd en de bewogenheid en de twijfel van twee mannen. Daar kun je altijd wel naar kijken. Op Netflix.

’s Avonds laat kijk ik nog even naar Jinek en Op 1, over Oscars en Edisons. Het is een gemoedelijke avond, totdat Ronit Palache aan het woord komt. Ze heeft een biografie geschreven over Ischa Meijer: Ik heb niets tegen antisemieten, ik lééf ervan. Op zich al knap om zo’n lange titel erdoor te krijgen, want daar hebben uitgevers een hekel aan. Ze vertelt erover met passie en bevlogenheid en we zien een paar fragmenten van interviews van Ischa, met Annie M.G. Schmidt, vrolijk en ondeugend, met Dirk Scheringa, streng en spottend, en met Judith Herzberg, zorgvuldig en ontroerend.

Judith Herzberg, één van mijn favoriete dichters. Ronit omschrijft haar als geserreerd. In het fragment vertelt Judith hoe ze zich realiseert hoe uitzonderlijk het is dat haar ouders op hoge leeftijd nog leven. Hoe bijzonder dat is voor ‘ons soort mensen’ zoals zij zegt. Ischa laat haar vertellen. Ze huilt.

Ik heb twee bundeltjes van Herzberg in de kast staan. Doen en Laten en een keuze van Trouw. Ik ga haar gedichten lezen. Kom nieuwe gedichten tegen.

Afscheid

Het afscheid komt er alweer aan
op hele oude benen.
De treden van de dagen
worden dagelijks hoger.

Dozen

Omdat je in de oorlog altijd hoorde
van vóór de oorlog, hoe argeloos
ze waren, ben ik nu heel voorzichtig.
Gooi ik iets weg, bijvoorbeeld
een kartonnen doos, dan hoop ik
dat die doos mij nooit meer zal
heroveren in vorm van zelfverwijt;
weet je nog wel, hoe zorgeloos,
we gooiden gewoon dozen weg!
Als we er één hadden bewaard,
één hadden bewaard!

En mijn favoriet, praktisch en dagelijks toepasbaar:

Liedje

Het duurt altijd langer dan je denkt,
ook als je denkt
het zal wel langer duren dan je denkt
dan duurt het toch nog langer
dan je denkt

Het heeft vier coupletten, maar die kom je dan maar hier lezen, of je gaat een keer naar de boekwinkel of de bibliotheek of de kringloop. Een poëzie-leesclubje, dat lijkt me leuk.

Ate Vegter, 11 februari 2020

https://www.vpro.nl/speel~POMS_VPRO_213010~een-uur-ischa-12-januari-1988-fragment-judith-herzberg-ischa-12-januari-1988~.html

1686a

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s