1697 Om te huilen

We gaan naar Amersfoort. Ik kom daar ook niet elke dag terwijl het toch zo’n mooie stad is. Lief en Piep gaan winkelen, shoppen zegt Piep, en zij is ook de enige die wat mag kopen, want wij hebben nog steeds een staakt-het-kopen, sinds 1 januari. Ik heb afgesproken met Eisso in café Van Zanten.

Ik ben vroeg en blijf nog even in de auto zitten. Een heerlijke plek om even de tijd te nemen. Wanneer ik naar binnen ga ben ik nog vroeg. Ik zoek een rustige tafel in de hoek. Even later komt Eisso binnen. We zijn blij en hartelijk. Wat is vriendschap toch mooi, zeker als je het een beetje voor jezelf houdt.

Eisso vertelt dat we hier vier jaar geleden ook waren en dat we er toen allebei een column over geschreven hebben. Ik geloof het niet. Ik kan mij er niets van herinneren, maar zoek op mijn telefoon wel even in mijn stukjes: daar is het, nummer 453, het heet Amersfoort en is geschreven op 18 september 2016. Ik ben verbijsterd. Ik lees het voor. Nu weet ik alles weer. Handig zo’n extern geheugen.

We praten over vroeger vooral en over nu, over ouderling zijn en over schrijven, over de kerk en de krant, over ouder worden, over jonge mensen en over Netflix. Ik raad hem de serie Toon aan en Anne met een E. Toon gaat over een wat sullige jongen die zijns ondanks als zanger ontdekt wordt door hopeloos autistische enthousiastelingen om hem heen.

We zijn een paar dagen geleden begonnen met Anne met een E en zitten er nu helemaal in. Wat een geweldige serie. Speelt in Canada eind negentiende eeuw. Prachtige weidse landschappen en veel paard en wagen. Gemeenschapszin, liefde en haat. Het gaat over een weesmeisje dat geadopteerd wordt door een oudere broer en zus (niet van haar, maar van elkaar) die bij het weeshuis een jongen gevraagd hebben en nu abusievelijk een meisje krijgen. En wat voor een meisje! Zo uitgesproken zie je ze maar zelden. Echt een meisje om van te houden. Haar verhaal gaat je dan ook door merg en been. Tranen met tuiten. Ga maar kijken. Fijne dag. Rustig aan. Het is weekend.

Ate Vegter, 22 februari 2020

7 Comments

  1. Anne of Green Gables! Joanne and I drove through that (Prince Edward Island) area, and Joanne visited the house which is described in the book.
    Did you know… That Anne is the most famous fictional character (in the world). People come to PEI from all over, as far away as China! Some pp think Anne was a real person.
    The Gift Store there is something else; it’s either green, or it has red hair! I was smiling on the sideline.

    Geliked door 1 persoon

    1. Wat leuk on te lezen. Ik had het ook al opgezocht op de kaart en wist dat jullie er in de buurt geweest zijn. Het is wel behoorlijk autobiografisch of niet? Weet je dat?

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s