1731 Kees Petersen 1929 – 2020

Oom Kees en tante Bartje. Dat was een begrip in mijn jeugd in de jaren zestig. Zij waren samen met tante Nel de leiders van onze jeugdvereniging van de kerk. Koningskinderen heette die vereniging voor de jeugd van elf tot zestien jaar. Die naam gaf je gelijk al een bevoorrecht gevoel en dat waren we ook in die tijd. We kwamen elke zaterdagavond samen om over de Bijbel te praten. Iemand maakte een inleiding, iemand maakte de notulen en iemand hield een vrije bijdrage. Ik weet zeker dat de beste penningmeesters en secretarissen het op die manier in hun jeugd geleerd hebben.

We zaten in de zaaltjes van Pro Salute in Rotterdam, vlak bij de automatiek op de Straatweg. Evolutie, de moderne theologie van Harry Kuitert en secularisatie waren taboe en onze grote vijanden. Om ons heen borrelde de wereld van de beatmuziek, die wij ook liefhadden. Zo werd ons hart verscheurd.

Eens per jaar gingen we op kamp. De IJzeren Man, Ermelo, Bussum, het werden vertrouwde begrippen, goed voor talloze jeugdherinneringen. De fietsen gingen mee op een vrachtwagen, want in de bossen moest er gefietst worden. Ook werd er veel geschreven in de Kampkrant, ik heb er nog wel een liggen. Oom Kees kukelude ons wakker met zijn onnavolgbare haanimitatie.

Daarnaast ken ik oom Kees en tante Bartje ook van huis uit. Omdat wij een druk gezin hadden en ik de drukste was, werd ik af en toe uitbesteed, onder andere een paar keer bij oom Kees en tante Bartje. Oom Kees, die bij de Spoorwegen werkte als seinmeester, scheerde zich ’s morgens nat en tante Bartje dekte elke avond de tafel voor het ontbijt van de volgende ochtend. Ik vond dat heel bijzonder en genoot van de rust en de liefde en de witte boterhammen met echte boter en hagelslag. Dat was nog eens wat anders als het tarwebrood met komijnekaas van thuis. Zij waren zelf kinderloos, maar juist hier heb ik mij altijd een koningskind gevoeld. Ik speelde zogenaamd op de piano en bedankte dan met grote gebaren mijn denkbeeldige publiek. Tante Bartje zag het zonder dat ik het wist en vertelde het natuurlijk aan iedereen.

Het waren mooie jaren, toen de jeugd nog onschuldig was en de ouders ouderlingen en diakenen en de waarheid onwrikbaar, maar het duurde niet lang voor het onstuimige groen van de wereld er doorheen brak en wij op zaterdagavond gingen dansen op de Rolling Stones. Lieve oom Kees en tante Bartje, dank voor alle liefde in die onschuldige jaren.

Ate Vegter, 27 maart 2020

4 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s