1803 Veertien jaar getrouwd

Gisteren was een regenachtige dag. Echt boerenweer, goed voor de bloemetjes en de weitjes, met af en toe een zonnestraaltje. ’s Avonds aten we bij The Four Seasons, om te vieren dat we veertien jaar geleden getrouwd waren. Ik tikte bijna veertien dagen geleden, zo goed kan ik mij die dag nog herinneren.

Het begon al ’s morgens vroeg, toen ik door Hans in de groene Volvo naar het Noordeinde werd gebracht, waar mijn bruid die dag had geslapen in het huis van haar ouders. Ik vermoedde wel dat ze een trouwjurk aan zou hebben, maar ik had er nog niks van gezien. Ze zag er prachtig uit, met een mooie sluier. In een oldtimer reed pa ons naar het gemeentehuis, waar het hele gezelschap stond te wachten.

Het was negen uur en we trouwden die dinsdag gratis, in het kleine zaaltje was de bedoeling, maar toen de bewaker ons zag aankomen leidde hij ons resoluut naar de grote raadszaal. Daar pasten we beter in en het voelde gelijk goed. Echt een plek om te trouwen. We zaten er mooi op ons gemak toen een verwaaide en verwilderde slonzige vrouw binnenkwam, die vertelde dat ze niet op de foto wilde en ook niet gefilmd wilde worden. Wat kwam ze hier eigenlijk doen, dacht ik.

Ja, ze moest iemand vervangen die ziek was en ze was niet voorbereid en ze wist niet wie de getuigen waren en ze wilde niet het middelpunt zijn en dat laatste had ze nu al grondig verpest. Het was een chaos. Gelukkig wist ik wat zij niet wist en ik zei: ‘Wij zijn het bruidspaar. Doe je verhaaltje en klaar. Dat zijn de getuigen.’ Even later waren we getrouwd. Ik deed de sluier omhoog en kuste de bruid.

Nu de ringen. Waar was Wendy die de ringen zou aangeven? Ze kwam net op dat moment binnen gehaast. Ze was naar het oude stadhuis aan het Noordeinde gereden in de veronderstelling dat we daar zouden trouwen, maar dat was voor ons veel te duur.

Afijn, alles kwam goed en om tien uur gingen we koffiedrinken bij Marieke, nu Coffee en Cacao, en daarna met het hele gezelschap op de Wassende Maan van Karen en Peter. Mijn moeder en mijn broer Wobbe gingen niet mee op de boot. Het was een prachtige dag, met mooi weer en een kalme zee. Echt een dag om op het water te trouwen.

’s Avonds aten we bij 1614, verzorgd door Boemboe Bali, nu helaas ter ziele. In 1614 was ook het feest. Dat paste precies, want 1614 was toen nog groot. De muziek werd gespeeld door de speciaal samengestelde gelegenheidsband. Ik zong de Chattanooga Choo Choo voor mijn bruid, het enige liedje dat ik uit mijn hoofd kende.

De volgende dag vertrokken we op huwelijksreis naar Portugal, met aansluitend een extra bruidsnacht in de Posthoorn. Van het kadogeld kochten we de zwarte schouw, waarop de klok staat die we van pa en ma kregen. Twee jaar later kwam Piep. De rest is geschiedenis.

Ate Vegter, 7 juni 2020

 

Pardon me, boy:

https://www.youtube.com/watch?v=JTwy8ruyY40

 

1803a

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s