1811 Jeroen Brouwers

Het belooft een maandag te worden als alle andere, maar dan proef ik de staalharde nasmaak van de ochtendmedicijnen en ik weet dat het advies is om voorlopig nog thuis te werken en ik realiseer mij op dat moment dat normale maandagen voorlopig tot een voorbij verleden zullen behoren.

Nee, dan zondag. Dat is binnen de grenzen van het mogelijke toch een hele aardige dag. Het is mooi weer, met geen wolkje aan de lucht zou je zeggen, maar als we gezellig zitten te lunchen met mijn broer en schoonzus, de meisjes hebben keurig en helemaal uit zichzelf met wat kleine aanwijzingen de tafel gedekt: nee, doe maar de kleine messen en vorken, nee, doe maar de kleine bordjes, en ik hoef in feite alleen maar de koffie en het ijswater te serveren, rommelt het al in de verte. Lief krijgt een mooie fles wijn en ik een dubbeldikke De Parelduiker Special uit 2010 over Jeroen Brouwers zeventig jaar, waarin ik met genoegen de tomeloze woede kan lezen over de gekreukelde staatsman Plasterk die de nodige botte stommiteiten te pas kan brengen terwijl hij Brouwers’ Vloekschrift Sisyphus’ bakens helemaal niet gelezen heeft. Hij gaat behoorlijk tekeer, Plasterk in Plakjes, net als in het vloekschrift zelf, wat ik toevallig in de kast heb staan en in tijden van woede gemakkelijk even doorkijk om een gelijkgestemde tegen te komen. In Sysiphus’ bakens legt hij uit waarom hij de Taalunieprijs weigert, de Prijs die vroeger de Grote Prijs der Nederlandse Letteren heette en toen ook nog een fatsoenlijk bedrag in haar kielzog meevoerde en het is kostelijk om te lezen hoe die arme mevrouw hem aan de telefoon vraagt haar op korte termijn een lijst te doen geworden van degenen uit zijn particuliere entourage die hij voor de plechtigheid wenst te inviteren, niet meer dan vijftig, zegt ze erbij. Hij ziet het alleen maar als strafwerk om zijn adressenboek te moeten overschrijven en heeft daar op korte termijn ook helemaal geen tijd voor aangezien hij als groot schrijver wel iets urgenters en belangrijkers aan zijn hoofd heeft. Kortom, een heerlijk boekje voor tussendoor op het juiste moment. Niet geschikt misschien voor zo’n zonnige dag als gisteren, maar op een gegeven moment begint het toch in de verte zwaar te rommelen en het is weliswaar niet de ronkende stem van Jeroen Brouwers zelve maar toch zeker een meer dan duidelijke aankondiging van deze maandag. En dan moet de week nog beginnen. Als God zou bestaan zou ik hem vragen ons bij te staan, maar helaas sta je in de kern der dingen altijd alleen, zoals iedereen diep in zijn hart ook wel weet. Fijne dag.

 

Ate Vegter, 15 juni 2020

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s