1874 The dark side of the moon

Het is ochtend geweest en het is middag geworden. De laatste warme dag. Er is niets meer te doen dan mij over te geven aan de stil hangende warmte van de slome namiddag. Ik lig in de hangmat met Jo Nesbø, maar hij valt steeds uit mijn handen. Ik doe mijn oortjes in, zet Pink Floyd op en word langzaam meegevoerd naar verre heuvels en woestijnen: Breath, breathe in the air / Don’t be afraid to care / Leave, but don’t leave me / Look around, and choose your own ground…
Money it’s a hit / Don’t give me that do goody good bullshit / New car, caviar, four star daydream…
Us, and them / And after all we’re only ordinary men / Me, and you / God only knows it’s not what we would choose to do… 

Eindeloos deint de vloeiende muziek verder uit en nog trager en wiegender valt alles in een lome lucht… dan zijn daar stemmen in de verte… Ik hoor Jon, naar wie we toe zouden gaan in Londen, iets uitleggen aan Stine uit Kopenhagen en nog wat verder hoor ik Hollandse Marijke en Stannie kletsen en ik kijk even over de rand van mijn bed naar buiten, de deur staat open en in de verte dampt het glooiend groene land wat overgaat in eindeloos zand en rotsen, met daarboven een heldere, strakblauwe lucht. Wanneer ik opsta en naar buiten loop zie ik in de verte de eetzaal trillen in het scherpe licht. Zou het altijd zo zijn en blijven? Het is eigenlijk nog iets te vroeg en te warm om te eten. Misschien kunnen we nog even met z’n allen naar de pool gaan en wat leuks afspreken voor vanavond. Lekkere muziek draaien in de bombshelter en dan uit de stampende herrie naar buiten komen en voelen hoe koel en fris het is geworden en hoe stil. Ik draai mij om als ik Lief hoor roepen en flikker bijna uit de hangmat. Home, home again / I like to be here when I can / When I come home cold and tired / It’s good to warm my bones beside the fire…

Maar zo koud is het niet. De hitte zindert in de lucht. Ik pak mijn hengel en ga vissen op de steiger. Tommy komt onschuldig aanlopen en vleit zich naast mij neer op het warme hout, z’n ogen strak op het water. Het duurt even maar wanneer ik beet heb en een visje ter grootte van mijn hand uit het water sla, grijpt hij het al voor het op de grond komt. Hij laat me nog net het haakje verwijderen en dan sjouwt hij er mee weg en legt de vis op het terras. Die maakt nog een paar spartelingen, maar dan legt Tommy rustig zijn poot op het midden. Hij snuffelt een beetje en pakt hem dan op en springt over het hekje naar de buren. Daar, in het hoge gras gaat hij rustig liggen knagen en knabbelen. Hij begint bij de kop. Pas veel later gaat het regenen.

Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain.
You are young and life is long and there is time to kill today.
And then one day you find ten years have got behind you.
No one told you when to run, you missed the starting gun.

And you run and you run to catch up with the sun but it’s sinking
Racing around to come up behind you again.
The sun is the same in a relative way but you’re older,
Shorter of breath and one day closer to death.

Every year is getting shorter never seem to find the time.
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the English way
The time is gone, the song is over,
Thought I’d something more to say.

Ate Vegter, 17 augustus 2020

www.atevegter.wordpress.com

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s