1909 Tussen Regge en Vecht

Het is een zwarte nacht en verkwikt worden we wakker in de aangenaam luxe behuizing op de Archemer berg te midden van de boze natuur. We ontbijten als gezin sinds een week uitgebreid en gezamenlijk en ik ben sinds we dat doen al een paar kilo afgevallen, dus het is wel waar wat de mensen zeggen.

We drinken koffie bij Els en Wick en even later sluit de hele familie aan in een steeds groter wordende kring. Het is buiten op de camping met voldoende afstand. Ria heeft twee prachtige hoeden van moeder meegenomen, waarvan ze er een aan mij geeft. Dat komt goed uit want het is mooi weer en de zon ongenadig. Ik zet de hoed op en Ria de andere en we werken ons uit de kring voor een staatsieportret. We zijn moeder en vader tegelijk en ik denk terug aan hun 42-jarige bruiloft die we in 1985 vieren in het laatste jaar van vader, waarbij Els en ik een sketch opvoeren, Els als vader en ik als moeder: toe nou Dirk!, sakkerloot moe, da’s potverdikkie mooi enzovoort.

Het is een mooie dag, die dit jaar tot het warmste jaar sinds de metingen maakt dus er is alle reden om van de overdadige natuur te genieten. De fietsen komen van de dragers en de kaarten gaan op het stuur en we zwaaien de fietsers uit. Lief en Piep gaan bootje varen met de kinderen van Els en Wick en Baukje en Kitty en ik stappen in de Nissan X-Trail om een nieuwe auto te kopen.

Het is een gezellige onderneming en we arriveren bij Jan Maneschijn in Wierden, die hele mooie Nissans in de aanbieding heeft en ons veel leert over banden en vermogen, maar een automaat die voldoende kan trekken heeft hij niet staan. Wel brengt hij vrolijkheid en zonneschijn in ons leven terwijl hij zijn verhaal doet over de zware lasten die officiële dealers van hun merken te dragen krijgen en hij is dan ook blij binnenkort alleen nog maar een gewone vakgarage te zijn.

Onze missie is nog niet volbracht en we zetten koers naar Hengelo, waar de Mazda-dealer Kolenaar residentie houdt. Je kunt aan het pand al wel zien dat de auto’s hier veel duurder zijn, maar toch luisteren we urenlang naar de gehaaide verkoper die zich niet van de wijs laat brengen en een mooie kleur rood om zeep helpt ten gunste van een saaie kleur grijs die een drie-laagstechniek heeft, wtf hebben wij daar mee te maken, leg eerst maar eens uit wat een kolenaar is, niet dan? Ik voel de belangstelling wegebben en loop naar buiten, maar hij krijgt toch de kans om een voorstel te doen wat eindeloos op zich laat wachten.

Opgelucht staan we even later weer buiten en scheuren zo rustig als mogelijk is terug naar de camping waar alle verhalen van de dag de ronde doen. We zijn net te laat om nog wat eten te bestellen bij de afhaalhollander en zoeken troost bij de thrillertijdrit van de Tour de France dan gaan we uit eten bij tante Pos in Ommen. Het is een mooie en ontroerende avond en het is fijn om bij te dragen aan een familie waar je ook door gedragen wordt. Dan daalt de zon over de bomen naar de einder en hoeven we alleen nog maar bij te komen van alle belevenissen in de steeds donker wordende nacht.

Ate Vegter, 20 september 2020

www.atevegter.wordpress.com

5 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s