1970 Defilé

Ik heb een nieuwe update geïnstalleerd. Daar moet je altijd een beetje mee uitkijken, want voor je het weet ben je je laptop voor uren kwijt, terwijl er op het scherm staat dat het nog maar een paar minuten duurt. Dat soort voorspellingen, daar zijn die grote jongens toch verbazend slecht in.

Maar goed, het ziet er nu dus allemaal weer net iets anders uit en dat vind ik dan wel weer knap van die ontwerpers, dat ze er steeds in slagen dat het er ook weer iets moderner uitzien. Dat je niet denkt, hè, wat een jaren-zevensausje hebben ze er nu over uit gekieperd.

Je gaat daar toch in mee en ze leggen sommige veranderingen nog uit ook, maar andere moet je helemaal zelf uitvogelen. Nu heb ik als schermbeveiliging weer de steeds veranderende foto’s geïnstalleerd en kom zo op momenten dat ik even wegdroom mijn halve verleden weer tegen op het scherm. En ja hoor, opeens zie ik een schattige zwart-witfoto van mijzelf, zes of zeven jaar, bij zwarte piet op schoot, wat nu niet meer mag. Ik wil de foto opzoeken, maar dat is nog een heel gedoe. In kan hem in ieder geval nergens vinden. Niet op alle logische plaatsten. Je moet ook zoeken op onlogische plaatsen als je iets kwijt bent, hoor ik mijn vader zeggen en dat is misschien wel wat ik nog ga doen, maar ik merk dat ik alle oude zwart-witfoto’s die in de schermbeveiliging langskomen spoorloos zijn, dus ik hoef waarschijnlijk alleen maar dat ene mapje te vinden.

Anyway, ik hou erover op. Ik wilde een stukje schrijven over de intocht en dat ik het zo geniaal vond dat ze het pietenhuis helemaal verbouwd hebben zodat de Sint thuis kan werken en ik vond het zo lief en gemoedelijk dat al die burgenmeesters langskwamen met hun Haagse hopjes, Zeeuwse babbelaar en Goudse stroopwafels en het voelde allemaal zo Hollands en ik dacht opeens aan onze overoude koningin en ik miste één woord heel erg, maar niemand zei het.

Ate Vegter, 16 november 2020

www.atevegter.wordpress.com

P.S.

Is het niet hetzelfde eeuwenoude verlangen naar onsterfelijkheid dat gelijk is aan onze wensen allerlei menselijke grenzen te overschrijden? Het gevoel dat als je daarin slaagt, je het overschrijden van onze levensgrens bereikt: onze dood. In: De bourgeoiswereld van vroeger – Nadime Gordime

2 Comments

  1. Het lijken op zwarte pieten uit Ambon (en waarom niet?!).
    Dat ene woord? Ja, ik zou ’t niet weten…
    Maar… Ik miste: pepernoten!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s