2004 De Bijenkorf

Ik weet niet of je nog wel eens in de Bijenkorf komt, het zal wel niet met die landelijke lockdown, maar dat geeft mij mooi de gelegenheid om er iets over te zeggen. Ik heb het dan niet over de originele, oorspronkelijke, grootse en mooiste Bijenkorf in Rotterdam, want daar is niet zoveel mee aan de hand, behalve dan dat er nog steeds dat prachtige Ding van Naum Gabo voor de deur staat, waar mijn broer, hij rust in vrede, ook een lamp van had, maar wat nu wel heel erg aan het roesten is en daar is ook al geen geld voor.

Nee, ik heb het over die zielige vertoning aan de Dam in Amsterdam. Vroeger een machtig mooie Bijenkorf waar ik in de jaren dat ik in de Warmoesstraat woonde graag kwam en pakken kocht en schoenen en ik weet niet hoeveel boeken, onder andere alle delen van het Geheim Dagboek van Hans Warren, wat hier nog steeds achter mij in de kast te ronken staat en wat ik iedereen met een beetje literair besef van harte kan aanbevelen, ook in het kader van de emancipatie van de homoseksuele relatie, waar in sommige kringen nog op oudtestamentische wijze mee wordt omgegaan al durven ze niet echt te stenigen, wat er ook staat. Maar goed, ik dwaal af.

Die mooie, prachtige Bijenkorf aan de Dam in Amsterdam is echt verkracht. Beneden op de parterre kon je vroeger horloges kijken en parfums en herenkleding en er was een gezellige koffiebar en nu is het een grote ellende van heel dure merken, ik zal ze niet noemen, want dat hebben ze graag, maar van die merken waarvan het leuk is om in Parijs een keer zo’n winkel binnen te schrijden en onthaald te worden, maar wat bij de Bijenkorf alleen maar in de weg zit als je in je gewone kloffie er doorheen wil. 

En dat is niet het enige. Ook het restaurant is totaal verziekt. Het is een grote, sombere, zwarte, dure bende geworden, met de alomtegenwoordige herrie van koffiemachines om je heen en nergens een plek van rust en verademing. Vroeger was er een mooi restaurant met uitzicht over de Dam. Een plek waar je heel rustig met je vrouw of je nieuwe vriendin even in stijl een kopje koffie kon drinken. Je kan nog heel goed zien hoe het was in die ene scène in Turks Fruit waarin Olga en Erik samen iets drinken en zij uit haar dak gaat tegen de serveerster over de bestelling en waar ze dan later in de toiletten wordt gevonden, waarmee het dramatische einde van de film wordt ingeleid. Dat is allemaal weg. En de nieuwe Bijenkorf, ach, daar mogen we nu gelukkig niet heen.

Ate Vegter, 16 december 2020

www.atevegter.wordpress.com

4 Comments

  1. Helemaal mee eens, de Amsterdamse Bijenkorf is helemaal verkloot vanwege de aanloop van dure buitenlandse toeristen. De Haagse Bijenkorf is gelukkig ook nog redelijk onaangetast gebleven.

    Geliked door 1 persoon

  2. Leuk stukje. En in wat je ziet en zegt kan ik je gelijk geven. Den Haag begane grond is voor mij al onbegrijpelijk geworden. Klein tikfoutje: … Een plek waar je heel rustig[e] met je vrouw …

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s