2070 Chick Corea

Wanneer ik eind jaren zeventig voor het eerst de muziek van Chick Corea hoor, ben ik radicaal van de kaart. Nog nooit heb ik iemand zo wellustig op een piano horen raggen. Ik weet helemaal niet meer hoe het begonnen is, maar hij is er opeens. Ik heb tot mijn verbazing maar twee platen van hem, maar die heb ik wel honderd keer gedraaid, dat is voor zoveel jaar nog niet eens veel, realiseer ik mij nu.

De werkelijkheid in mijn platenkast is wel anders dan de herinneringen in mijn hoofd. Misschien herken je dat wel dat zodra je iets begint te verifiëren, dat er dan gelijk geen bliksem meer van klopt. Zo weet ik zeker dat ik het voor mij wat Chick Corea betreft begint met de dubbelelpee My Spanisch Heart. Ik kan me niet herinneren hoe die in mijn leven komt maar ik heb hem van stonde aan grijs gedraaid, wat een hemelse, doldwaze, doorgedraaide, overspelige, zinderend vrolijke pianomuziek. Zoals hij speelt, zo voel me precies, of liever, zo wil ik altijd wel voelen, met die hypergevoelige felheid, afgewisseld met de loom treurige, nachtelijke jazzweemoed. Dat het bestaat en dat ik het in mijn handen en in mijn oren heb, dat is ongehoord.

Later koop ik in Londen nog een elpee van hem, Friends, dat is wat ik nog weet, maar als ik op de achterkant van de hoezen kijk, waar ik gelukkig bijna altijd de plaats en datum van aankoop opzet zie ik dat het op 29 oktober 1979 in Londen begint met Friends, met de lelijke smurfenhoes. Ik ben dan met vrienden van de kibboets in Londen en ik parkeer mijn eerste auto, de Ford Escort, voor 750 gulden gekocht van Schönberg, een duivenvriend van mijn  vader, bij een yellow line, die vervolgens wordt weggesleept door de politie, waarna ik naar de politie ga om aangifte van diefstal te doen, waar de agente met geruite klep zegt : ‘Your car was not stolen, it was taken by the police!’, waarop ik zeg: ‘I don’t care who took it, but it’s gone and I’m glad you found it.’ Ik betaal de boete met een girobetaalkaart die nooit is afgeschreven.

Vier maanden later, in februari 1980, koop ik pas de elpee waarvan ik dacht dat het daarmee begonnen is, My Spanish Heart. Ik wil even kijken op Spotify hoe dat nu precies zit qua volgorde, maar het begint me te duizelen als ik de hoeveelheid muziek zie die op zijn naam staat. Ik hou het maar bij mijn eigen administratie maar ik ben blij dat kennelijk zovelen van deze grenzeloos getalenteerde rasartiest genieten, zowel van zijn totale gekte als van zijn immense rust. Over rust gesproken, hij is nu dood, anders was ik er niet over begonnen. Er is nu een tentoonstelling over hem in Museum Niesenoort.

Ate Vegter, 16 februari 2021

Nog een stukje lezen: mijn ideale zomergastavond:
www.atevegter.wordpress.com/70

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s