2094 Even scannen

Maandag moet ik naar het ziekenhuis om twee scans te laten maken. Een scan van de weke delen, longen en maag, en een skeletscan van het hele lijf. Ik heb vrijdag bloed laten prikken omdat ze de nierfunctie vooraf willen bepalen. Je krijgt namelijk nogal wat rommel ingespoten en dat bezwaart de nieren. De afspraak is maandag om 13.20 uur. Ik moet vanaf een uur van tevoren een liter water drinken in vier groepjes van 250 ml en mij een kwartier van tevoren melden bij de aanmeldzuil, die vraagt of ik nog ben die ik ben. Het is allemaal niet zo ingewikkeld. Ik ben mooi op tijd en wordt binnengeroepen en in een kleedhokje opgesloten. Ik heb mijn sierraden thuis al afgedaan, want die scanapparaten houden niet van metaal.

Even later word ik geroepen en mag ik op een brancard liggen, armen langs het lichaam. Ik krijg een infuus in de rechterarm en wordt naar binnen geschoven. Adem in, adem vasthouden, adem loslaten. Dat gebeurt twee keer en dan krijg ik contrastvloeistof ingespoten. Ik voel warme, zoete jam in mijn mond en keel en elders. Nu word ik nog twee keer heen en weer geschoven. Ik ontspan en bestudeer de grote metalen cirkel om mij heen. In het zwarte vlak zie ik een dieprode schicht rondschieten. De vorige keer stond er Siemens op, maar ik kan de naam nu niet vinden. Dan is het klaar en mag ik mij weer aankleden. Dat waren de weke delen. Ze laten het infuus zitten.

Nu moet ik eerst naar de wc en dan ga ik naar de afdeling beeldvorming. Hier krijg ik radioactieve vloeistof ingespoten vanuit een loden kokertje. Ik voel er niks van. Het is nu bijna twee uur en ik moet mij om vier uur weer melden voor de scan. Ik moet veel water drinken om de kernenergie goed te verspreiden, maar ik mag niet splijten of fuseren. Ik heb mijn boek en de krant meegenomen, maar ook het toegangspasje van mijn werk en ik denk dat ik daar even langs ga om te kijken of dat pasje na anderhalf jaar nog werkt en of er nog iemand op kantoor is. Het is tien minuten rijden. De receptioniste groet mij vriendelijk en mijn poortje zoeft open. Ik kom moeiteloos naar binnen. Het gebouw is helemaal bepijld en berouterd – een trap voor naar boven en de andere trap voor naar beneden, maximaal twee personen in de lift etc. Ook is er een nieuwe restaurantbalie gebouwd in de kantine. Ik neem de lift naar de zesde. Het gebouw is uitgestorven. Ik zie maar hier en daar een enkele vergeten schim. Op de afdeling Verhaal zie ik gelukkig Joost! We begroeten elkaar hartelijk en we vragen hoe het met elkaar is. Dan vraag ik naar de rest van de mensen, want er is bijna niemand en dat vind ik jammer. We kletsen nog wat en dan maak ik nog een rondje, maar het is een desolate bende. Nu is het nog iets te vroeg om terug te gaan, maar ik kan ook even via de ring om Amsterdam heen rijden en na deze tour de périphérique ben ik weer mooi op tijd bij Antoni.

De procedure herhaalt zich ongeveer, maar ik nu schuif ik heel langzaam in één keer door. Je voelt het amper en ziet het niet, behalve als je je ogen sluit en wegdroomt. Dan word je wakker en zie je dat je tien centimeter verder bent. Ik vermoed dat ik klaar ben wanneer de lus recht boven mij hangt, zodat ik dan makkelijk kan opstaan. Even later is het gedaan, maar de scan is niet helemaal goed gegaan en ze willen het bekken nog een keer zien. Het is echt een heel ontspannen dag, waar geen meditatie tegenop kan. En het is fijn om je omringd te weten door allemaal mensen die het beste met je voor hebben en van jouw welzijn hun vak hebben gemaakt. Hulde! Het is wel vervelend dat ik bij dit soort inspanningen zo snel doorlek tegenwoordig en mij om de haverklap moet verschonen, zeker als ik zoveel water moet drinken. En nog vervelender is dat een goedwillende mevrouw van de luiers van Medireva mij belt dat ik te veel inlegkruisjes gebruik en dat kan toch echt niet, meneer Vegter. Het maximum is drie per dag. Ja mevrouw, u heeft gelijk. Ik vind het ook een hoop gezeik, zeker als ik mij volgens uw norm na drie keer niet meer mag verschonen. Misschien heeft iemand nog een tip hoe ik daarmee omga, want dat vind ik lastig. Het beste is nog om gewoon thuis te blijven en alleen maar te schrijven. Dan heb ik nergens last van.

Ik loop naar de parkeergarage en bel in de auto met Piep, die vandaag haar boekbespreking heeft gedaan. Ze kreeg een acht en de meester was heel tevreden. Goed gedaan Piep! Ik ben trots op je! Dan rij ik naar huis.

Ate O. Vegter, 10 maart 2021

Nog een stukje? Dit gaat over de grote grijze wolf, waar mijn vader vroeger altijd heen ging:
www.atevegter.wordpress.com/94

2 Comments

  1. Mooi en eerlijk beschreven Ate. Hopelijk een goede uitslag 🤞🏻
    Heb je bij Antoni wel eens gevraagd of zij verhalen (willen) hebben / gebruiken over wat er daar zoal gebeurt? Daar zou jouw verhaal goed passen! Sterkte!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s