2133 Tijd

Alje was hier gisteren en we hebben gepraat over zijn boek De Waslijn en de presentatie van zijn boek afgelopen zaterdag. We hebben voorgelezen uit eigen werk en we hebben gesproken over vieren en delen, over benoemen en niet geloven, over leven tot op het laatst en over het vertrouwen dat je niet doodgaat voor het einde van je leven. Ziekte is een geschenk van God, zegt Shtisel in de gelijknamige serie en zo is het maar net. Ziekte doet liefde ontluiken.

Daarna heb ik boodschappen gedaan, lasagne en wc-papier, havermout en pindakaas, Parmezaanse en Beemster kaas, brood en melk, pasta en pesto, chips en bugles en cheese spread van de Deense chef. Ik heb het wel eens vaker gekocht, maar gisteren was de laatste keer en ik dacht terug aan de eerste keer dat ik het kocht.

Dat was in Rotterdam, bij de supermarkt van Gebrs. De Jong in het centrum van de stad, op de Mariniersweg of de Goudsesingel, wat doet het ertoe? In ieder geval daar in de buurt. Het was begin jaren zestig, in de tijd dat een collega van mijn zusje een ernstig verkeersongeluk kreeg op het Noordereiland en een jongen uit mijn klas verongelukte op de Statenlaan. André van Biezen, wie kent hem nog? We gingen naar zijn begrafenis op Hofwijk en toen was hij voor altijd weg. Hij liet een lege stoel na in de klas, maar die verdween ook met de tijd. Het was de tijd van boterhamworst uit blik en vierkante komijnekaas van Eyssen uit plastic. We sneden het op de snijmachine die in de keuken op het blauwe aanrecht stond. Er was nog geen cola of andere luxe, geen chips of Franse kaas, alleen Tuc, pepsels en pelpinda’s. Wel waren er sigaretten en shag en altijd was er wijn.

Het was die avond dat ik met mijn grote zus boodschappen ging doen bij Gebrs. De Jongaan de Goudsesingel of de Mariniersweg, ik weet het niet meer, maar daar in de buurt. We kochten macaroni, bloem, appels, zout, suiker en rozijnen, rookworst, zuurkool, bloemkool en Bastognekoeken, wc-papier en brood, kaas, melk en karnemelk en havermout of Brinta. We moesten letten op de aanbiedingen, blikken sperziebonen of jam. En we kochten een zak bugles met cheesespread van de Deense chef. Daarmee begon de nieuwe tijd, we hadden het niet nodig. De tube ziet er nu nog net zo uit als toen, al is hij zonder mijn ogen misschien toch iets veranderd. Ik weet het niet. Ik draai de koksmuts ervanaf, prik er een gaatje in en knijp de inhoud in het hoorntje. In mijn mond proef ik de tijd.

Ate O. Vegter, 13 april 2021

Allerzielen – klik op de link:
www.atevegter.wordpress.com/133

3 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s