2134 De Japhet Bank

Het is een mooie tijd in de kibboets en we genieten ervan alsof het allemaal niet op kan. In het begin is het wat onwennig, maar al snel wennen we aan het ritme van werken, eten, zwemmen, kletsen, slapen. Wanneer we de kibboets een beetje kennen en het zwembad wel gezien hebben ontstaat er als vanzelf een nieuw ritme met nachtelijke feestjes in de bombshelter.

Schuilkelders zijn uitermate geschikt om te feesten, zo lang je niet denkt aan het doel waarvoor ze gebouwd zijn. Ze zijn precies groot genoeg voor een aardig gezelschap en goed geïsoleerd. Hier kun je de Rolling Stones draaien tot diep in de nacht, zonder dat iemand die slapen wil er last van heeft. En wanneer er stront aan de knikker komt, ben je al op de juiste plaats. Het is in de vier maanden dat ik in kibboets Lahav woon niet één keer voorgekomen dat we echt moeten schuilen en ook kan ik me geen serieuze oefening herinneren, dat was in militaire dienst wel anders. Wel neemt de frequentie van de bombshelterfeestjes toe met de snelheid van het licht. Op het laatst feesten we om de dag, omdat we ook wel een dag nodig hebben om te herstellen. Er wordt regelmatig gecollecteerd om de party’s te bekostigen en wanneer Jon en ik een feestje organiseren halen we niet alleen Israëlische ponden op, maar ook een paar dollar, $ 41 om precies te zijn. 

Voor dat we boodschappen gaan doen in Beersheva, gaan we langs de bank om te wisselen. Ik weet niet meer waarom we dat in twee keer doen maar we wisselen eerst veertig dollar in voor 367 pond en vervolgens nog één dollar, die volgens het bonnetje 9,25 pond zou moeten opleveren. De kassier telt voor ons 925 pond uit, waarmee we de bank verlaten. Wat een bak! We hebben opeens 99 dollar verdiend! Of hebben we het verduisterd? We zijn te verbouwereerd om er gelijk iets van te zeggen en gaan eerst maar eens boodschappen doen. Een half uur later worden we door een bankmedewerker gesnapt. Hij heeft natuurlijk op z’n lazer gekregen en is op pad gestuurd om ons te zoeken. Gedwee gaan we met hem mee, terug naar de bank. We lopen achter hem aan de bank binnen, die onmiddellijk door de manager op slot gedraaid wordt, waardoor er bij mij iets knapt.

Ik leg hem uit dat hij ons niet als dieven hoeft te behandelen, omdat zijn eigen medewerker een fout heeft gemaakt. Afijn, mijn woede zakt ook weer snel en we hebben de 99 dollar teruggegeven, ze waren toch al niet van ons. We hebben dat wat we te veel hebben uitgegeven uit eigen zak betaald en er een royaal feestje van gevierd. Ik ben het nooit vergeten.

Ate Vegter, 14 april 2021

Klik op de link – de fiets van Cees Buddingh:
www.atevegter.wordpress.com/134

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s