2142 (aanwezig zijn in) Pijn

Pijn is pijnlijk, dat weet iedereen. Of je nou pijn in je kont hebt omdat je niet kan poepen, pijn in je onderrug zodat je niet kan lopen, of pijn in je kaken tijdens het eten, pijn is de rem die de vaart eruit haalt. Natuurlijk kun je zeggen pijn is fijn, maar dat gaat over zelfgekozen pijn in een specifieke omgeving. De meeste pijn komt ongevraagd en ongelegen. Naarmate je ouder wordt krijg je meer ontmoetingen met pijn en leer je haar ook beter kennen. Ze heeft zo haar eigen aardigheden en soms leer je op een lange weg ermee om te gaan. We hebben geleerd pijn te vermijden en pijn te bestrijden, maar pijn heeft ook een functie. Pijn heeft een waarschuwende werking. Hoe ernstig zouden wij onze vingers branden, wanneer pijn ons niet zou adviseren ze snel uit het vuur te halen.

Pijn in je heupen, pijn in je schouders, pijn in je tenen, pijn in je armen, pijn in je benen, pijn in je darmen, pijn in je klieren, pijn in je nieren, je lever, je longen, alvleesklier, je prostaat, je borsten, hoofdpijn, keelpijn, oorpijn, pijn aan je ogen, pijn in je mond, pijn in je polsen, pijn bij het plassen, pijn heeft een ongekend aantal plekken waar zij graag verblijft. Pijn is niet kieskeurig. Spierpijn, zenuwpijn, kramp en blaren. Het houdt niet op en het is fijn om even vrij van pijn te zijn. Het bijzondere is dat pijn nauwelijks een geheugen lijkt te hebben. Op momenten dat je pijnvrij bent is het alsof je nooit pijn hebt gehad. We kennen allemaal de verlichting van pijnstillers en slaap. Het gaat misschien niet eens om de pijn zelf maar om het vermogen je over te geven aan de pijn. Het vermogen om erbij stil te staan, te luisteren naar de boodschap, te stoppen bij het stopbord en voorrang te geven aan wat het lichaam nu te zeggen heeft. Nee, wij willen verder en liefst nu direct. We zoeken afleiding, maar misschien gaat het wel om toeleiding. Misschien moeten we wel naar de pijn toe.

Ik spreek voor mijzelf, maar ik weet hoe lastig het is om afgeremd te worden door mijn eigen lijf. We willen dat niet, we willen dat alles normaal is en doorgaat en dat er geen dag is die verloren gaat en dat er geen einde is. Dat is misschien nog wel het grootste misverstand, dat tijd die we besteden aan ziekte en pijn verloren tijd zou zijn. Misschien is het wel de best bestede tijd. Het lijkt wel een gunst om pijnvrij te genieten van het lieve leven en al haar geneugten, maar misschien zit de essentie wel in het antwoord op de vraag hoe je ten diepste met je eigen pijn omgaat. Ik weet het ook niet, maar het zou me niet verbazen.

Ate O. Vegter, 20 april 2021

Klik op de link:
www.atevegter.wordpress.com/142

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s